Study Day Via Pulchritudinis 2018 in Antwerp

Imagine an aesthetical experience that hits you in the deepest of your hart and
helps you to get closer to God. This is the aim of the study day of the VWHLL
(which stands for Flemish Workgroup of Contemporary Latin Liturgy) on Sunday 30
September 2018
in Antwerp, Belgium.

At 11:15 a.m. H. Mass sung in Latin (according to the missal of 2002),
ad orientem, where the vocal ensemble Wishful Singing will enhance the beauty of
the liturgy, Saint James church (Sint-Jacob, Lange Nieuwstraat 73) of Antwerp.

At 12:30 p.m. a lunch will be served in a hotel nearby (Keizerstraat 63): either a
three-course menu (@ € 50 pp), or a bread meal with a bowl of soup (@ € 12
pp). Registration (see below) is necessary for lunch.

At 2:30 p.m., at the same place, a panel (entrance: € 8 pp) will take place about
Via Pulchritudinis, Beauty, a pathway leading to God”, with:

  • Selina De Maeyer, photographer and filmmaker, who will present her
    short film—twice awarded—about Eucharist Come and See,
  • some of the singers of the vocal ensemble Wishful Singing,
  • Angeline Flor Pua, Miss Belgium 2018,
  • Kevin Colle, European gemmologist,
  • a.o.
  • the proclamation of the winner of the First Contest of Short Films Granda about “Via Pulchritudinis, Beauty, a pathway leading to God”

At 4:30 p.m., back in the church, Gregorian vespers will be sung, with adoration and blessing of the Most Holy Sacrament, and followed by a cup of coffee.

Registration must happen before 22 September 2018, by bank transfer to the account of the VWHLL (see address below), IBAN: BE97 8900 2429 0649,
BIC: VDSP BE91, mentioning the number of persons for:

  • lunch with three-course menu (€ 50 per person)
  • lunch with bread meal with a bowl of soup (€ 12 per person)
  • panel (€ 8 per person)
  • simultaneous translation to English for the panel (free)

Registration is necessary for lunch and simultaneous translation.

Novum Testamentum Latine (Nova Vulgata)

Apocalypsis Ioannis

Index capitulorum: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22

Capitulum 1

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20

1 Apocalypsis Iesu Christi, quam
dedit illi Deus palam facere servis suis, quæ oportet fieri cito,
et significavit mittens per angelum suum servo suo Ioanni,

2 qui testificatus est verbum Dei et
testimonium Iesu Christi, quæcumque vidit.

3 Beatus, qui legit et qui audiunt
verba prophetiæ et servant ea, quæ in ea scripta sunt; tempus
enim prope est.

4 Ioannes septem ecclesiis, quæ sunt
in Asia: Gratia vobis et pax ab eo, qui est et qui erat et qui
venturus est, et a septem spiritibus, qui in conspectu throni eius
sunt,

5 et ab Iesu Christo, qui est testis
fidelis, primogenitus mortuorum et princeps regum terræ.
Ei, qui diligit nos et solvit nos a peccatis nostris in sanguine
suo

6 et fecit nos regnum, sacerdotes Deo
et Patri suo, ipsi gloria et imperium in sæcula sæculorum.
Amen.

7 Ecce venit cum nubibus, et videbit
eum omnis oculus et qui eum pupugerunt, et plangent se super eum
omnes tribus terræ. Etiam, amen.

8 Ego sum Alpha et Omega, dicit Dominus
Deus, qui est et qui erat et qui venturus est, Omnipotens.

9 Ego Ioannes, frater vester et
particeps in tribulatione et regno et patientia in Iesu, fui in
insula, quæ appellatur Patmos, propter verbum Dei et testimonium
Iesu.

10 Fui in spiritu in dominica die et
audivi post me vocem magnam tamquam tubæ

11 dicentis: « Quod vides,
scribe in libro et mitte septem ecclesiis: Ephesum et Smyrnam et
Pergamum et Thyatiram et Sardis et Philadelphiam et
Laodiciam ».

12 Et conversus sum, ut viderem vocem,
quæ loquebatur mecum; et conversus vidi septem candelabra
aurea

13 et in medio candelabrorum quasi
Filium hominis, vestitum podere et præcinctum ad mamillas zonam
auream;

14 caput autem eius et capilli erant
candidi tamquam lana alba, tamquam nix, et oculi eius velut flamma
ignis,

15 et pedes eius similes orichalco
sicut in camino ardenti, et vox illius tamquam vox aquarum
multarum,

16 et habebat in dextera manu sua
stellas septem, et de ore eius gladius anceps acutus exibat, et
facies eius sicut sol lucet in virtute sua.

17 Et cum vidissem eum, cecidi ad pedes
eius tamquam mortuus; et posuit dexteram suam super me dicens:
« Noli timere! Ego sum primus et novissimus,

18 et vivens et fui mortuus et ecce sum
vivens in sæcula sæculorum et habeo claves mortis et inferni.

19 Scribe ergo, quæ vidisti et quæ
sunt et quæ oportet fieri post hæc.

20 Mysterium septem stellarum, quas
vidisti ad dexteram meam, et septem candelabra aurea: septem
stellæ, angeli sunt septem ecclesiarum; et candelabra septem,
septem ecclesiæ sunt.

Capitulum 2

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29
vel ad indicem capitulorum supra

1 Angelo ecclesiæ, quæ est Ephesi,
scribe:
Hæc dicit, qui tenet septem stellas in dextera sua, qui ambulat in
medio septem candelabrorum aureorum:

2 Scio opera tua et laborem et
patientiam tuam, et quia non potes sustinere malos et tentasti eos,
qui se dicunt apostolos et non sunt, et invenisti eos mendaces;

3 et patientiam habes et sustinuisti
propter nomen meum et non defecisti.

4 Sed habeo adversus te quod caritatem
tuam primam reliquisti.

5 Memor esto itaque unde excideris, et
age pænitentiam et prima opera fac; sin autem, venio tibi et
movebo candelabrum tuum de loco suo, nisi pænitentiam egeris.

6 Sed hoc habes, quia odisti facta
Nicolaitarum, quæ et ego odi.

7 Qui habet aurem, audiat quid Spiritus
dicat ecclesiis. Vincenti dabo ei edere de ligno vitæ, quod est in
paradiso Dei.

8 Et angelo ecclesiæ, quæ est
Smyrnæ, scribe:
Hæc dicit Primus et Novissimus, qui fuit mortuus et vixit:

9 Scio tribulationem tuam et
paupertatem tuam — sed dives es — et blasphemiam ab
his, qui se dicunt Iudæos esse et non sunt, sed sunt synagoga
Satanæ.

10 Nihil horum timeas, quæ passurus
es. Ecce missurus est Diabolus ex vobis in carcerem, ut tentemini,
et habebitis tribulationem diebus decem. Esto fidelis usque ad
mortem, et dabo tibi coronam vitæ.

11 Qui habet aurem, audiat quid
Spiritus dicat ecclesiis. Qui vicerit, non lædetur a morte
secunda.

12 Et angelo ecclesiæ, quæ est
Pergami, scribe:
Hæc dicit, qui habet romphæam ancipitem acutam:

13 Scio, ubi habitas, ubi thronus est
Satanæ, et tenes nomen meum et non negasti fidem meam et in diebus
Antipas, testis meus fidelis, qui occisus est apud vos, ubi Satanas
habitat.

14 Sed habeo adversus te pauca, quia
habes illic tenentes doctrinam Balaam, qui docebat Balac mittere
scandalum coram filiis Israel, edere idolothyta et fornicari;

15 ita habes et tu tenentes doctrinam
Nicolaitarum similiter.

16 Ergo pænitentiam age; si quo minus,
venio tibi cito et pugnabo cum illis in gladio oris mei.

17 Qui habet aurem, audiat quid
Spiritus dicat ecclesiis. Vincenti dabo ei de manna abscondito et
dabo illi calculum candidum, et in calculo nomen novum scriptum,
quod nemo scit, nisi qui accipit.

18 Et angelo ecclesiæ, quæ est
Thyatiræ, scribe: Hæc dicit Filius Dei, qui habet oculos ut
flammam ignis, et pedes eius similes orichalco:

19 Novi opera tua et caritatem et fidem
et ministerium et patientiam tuam et opera tua novissima plura
prioribus.

20 Sed habeo adversus te, quia
permittis mulierem Iezabel, quæ se dicit prophetissam, et docet et
seducit servos meos fornicari et manducare idolothyta.

21 Et dedi illi tempus, ut pænitentiam
ageret, et non vult pæniteri a fornicatione sua.

22 Ecce mitto eam in lectum et, qui
mœchantur cum ea, in tribulationem magnam, nisi pænitentiam
egerint ab operibus eius.

23 Et filios eius interficiam in morte,
et scient omnes ecclesiæ quia ego sum scrutans renes et corda, et
dabo unicuique vestrum secundum opera vestra.

24 Vobis autem dico ceteris, qui
Thyatiræ estis, quicumque non habent doctrinam hanc, qui non
cognoverunt altitudines Satanæ, quemadmodum dicunt, non mittam
super vos aliud pondus;

25 tamen id quod habetis, tenete, donec
veniam.

26 Et, qui vicerit et qui custodierit
usque in finem opera mea, dabo illi potestatem super gentes,

27 et reget illas in virga ferrea,
tamquam vasa fictilia confringentur,

28 sicut et ego accepi a Patre meo, et
dabo illi stellam matutinam.

29 Qui habet aurem, audiat quid
Spiritus dicat ecclesiis.

Capitulum 3

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22
vel ad indicem capitulorum supra

1 Et angelo ecclesiæ, quæ est
Sardis, scribe:
Hæc dicit, qui habet septem spiritus Dei et septem stellas: Scio
opera tua, quia nomen habes quod vivas, et mortuus es.

2 Esto vigilans et confirma cetera,
quæ moritura erant, non enim invenio opera tua plena coram Deo
meo;

3 in mente ergo habe qualiter acceperis
et audieris, et serva et pænitentiam age. Si ergo non vigilaveris,
veniam tamquam fur, et nescies qua hora veniam ad te.

4 Sed habes pauca nomina in Sardis, qui
non inquinaverunt vestimenta sua et ambulabunt mecum in albis, quia
digni sunt.

5 Qui vicerit, sic vestietur
vestimentis albis, et non delebo nomen eius de libro vitæ et
confitebor nomen eius coram Patre meo et coram angelis eius.

6 Qui habet aurem, audiat quid Spiritus
dicat ecclesiis.

7 Et angelo ecclesiæ, quæ est
Philadelphiæ, scribe:
Hæc dicit Sanctus, Verus, qui habet clavem David, qui aperit, et
nemo claudet; et claudit, et nemo aperit:

8 Scio opera tua — ecce dedi
coram te ostium apertum, quod nemo potest claudere — quia
modicam habes virtutem, et servasti verbum meum et non negasti
nomen meum.

9 Ecce dabo de synagoga Satanæ, qui
dicunt se Iudæos esse et non sunt, sed mentiuntur; ecce faciam
illos, ut veniant et adorent ante pedes tuos et scient quia ego
dilexi te.

10 Quoniam servasti verbum patientiæ
meæ, et ego te servabo ab hora tentationis, quæ ventura est super
orbem universum tentare habitantes in terra.

11 Venio cito; tene quod habes, ut nemo
accipiat coronam tuam.

12 Qui vicerit, faciam illum columnam
in templo Dei mei, et foras non egredietur amplius; et scribam
super eum nomen Dei mei et nomen civitatis Dei mei, novæ
Ierusalem, quæ descendit de cælo a Deo meo, et nomen meum
novum.

13 Qui habet aurem, audiat quid
Spiritus dicat ecclesiis.

14 Et angelo ecclesiæ, quæ est
Laodiciæ, scribe:
Hæc dicit Amen, testis fidelis et verus, principium creaturæ
Dei:

15 Scio opera tua, quia neque frigidus
es neque calidus. Utinam frigidus esses aut calidus!

16 Sic quia tepidus es et nec calidus
nec frigidus, incipiam te evomere ex ore meo.

17 Quia dicis: «Dives sum et
locupletatus et nullius egeo», et nescis quia tu es miser et
miserabilis et pauper et cæcus et nudus,

18 suadeo tibi emere a me aurum igne
probatum, ut locuples fias et vestimentis albis induaris, et non
appareat confusio nuditatis tuæ, et collyrium ad inunguendum
oculos tuos, ut videas.

19 Ego, quos amo, arguo et castigo.
Æmulare ergo et pænitentiam age.

20 Ecce sto ad ostium et pulso. Si quis
audierit vocem meam et aperuerit ianuam, introibo ad illum et
cenabo cum illo, et ipse mecum.

21 Qui vicerit, dabo ei sedere mecum in
throno meo, sicut et ego vici et sedi cum Patre meo in throno
eius.

22 Qui habet aurem, audiat quid
Spiritus dicat ecclesiis ».

Capitulum 4

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11
vel ad indicem capitulorum supra

1 Post hæc vidi: et ecce ostium
apertum in cælo, et vox prima, quam audivi, tamquam tubæ
loquentis mecum dicens: « Ascende huc, et ostendam tibi,
quæ oportet fieri post hæc ».

2 Statim fui in spiritu: et ecce
thronus positus erat in cælo; et supra thronum sedens;

3 et, qui sedebat, similis erat aspectu
lapidi iaspidi et sardino; et iris erat in circuitu throni, aspectu
similis smaragdo.

4 Et in circuitu throni, viginti
quattuor thronos, et super thronos viginti quattuor seniores
sedentes, circumamictos vestimentis albis, et super capita eorum
coronas aureas.

5 Et de throno procedunt fulgura et
voces et tonitrua; et septem lampades ignis ardentes ante thronum,
quæ sunt septem spiritus Dei;

6 et in conspectu throni tamquam mare
vitreum simile crystallo. Et in medio throni et in circuitu throni
quattuor animalia, plena oculis ante et retro:

7 et animal primum simile leoni, et
secundum animal simile vitulo, et tertium animal habens faciem
quasi hominis, et quartum animal simile aquilæ volanti.

8 Et quattuor animalia singula eorum
habebant alas senas, in circuitu et intus plenæ sunt oculis; et
requiem non habent die et nocte dicentia: « Sanctus,
sanctus, sanctus Dominus, Deus omnipotens, qui erat et qui est et
qui venturus est! ».

9 Et cum darent illa animalia gloriam
et honorem et gratiarum actionem sedenti super thronum, viventi in
sæcula sæculorum,

10 procidebant viginti quattuor
seniores ante sedentem in throno et adorabant viventem in sæcula
sæculorum et mittebant coronas suas ante thronum dicentes:

11 « Dignus es, Domine et
Deus noster,
accipere gloriam et honorem et virtutem,
quia tu creasti omnia,
et propter voluntatem tuam erant et creata sunt ».

Capitulum 5

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14
vel ad indicem capitulorum supra

1 Et vidi in dextera sedentis super
thronum librum scriptum intus et foris, signatum sigillis
septem.

2 Et vidi angelum fortem prædicantem
voce magna: « Quis est dignus aperire librum et solvere
signacula eius? ».

3 Et nemo poterat in cælo neque in
terra neque subtus terram aperire librum neque respicere illum.

4 Et ego flebam multum, quoniam nemo
dignus inventus est aperire librum nec respicere eum.

5 Et unus de senioribus dicit mihi:
« Ne fleveris; ecce vicit leo de tribu Iudæ, radix
David, aperire librum et septem signacula eius ».

6 Et vidi in medio throni et quattuor
animalium et in medio seniorum Agnum stantem tamquam occisum,
habentem cornua septem et oculos septem, qui sunt septem spiritus
Dei missi in omnem terram.

7 Et venit et accepit de dextera
sedentis in throno.

8 Et cum accepisset librum, quattuor
animalia et viginti quattuor seniores ceciderunt coram Agno,
habentes singuli citharas et phialas aureas plenas incensorum, quæ
sunt orationes sanctorum.

9 Et cantant novum canticum
dicentes:
« Dignus es accipere librum
et aperire signacula eius,
quoniam occisus es et redemisti Deo in sanguine tuo
ex omni tribu et lingua et populo et natione;

10 et fecisti eos Deo nostro regnum et
sacerdotes,
et regnabunt super terram ».

11 Et vidi et audivi vocem angelorum
multorum in circuitu throni et animalium et seniorum, et erat
numerus eorum myriades myriadum et milia milium,

12 dicentium voce magna:
« Dignus est Agnus, qui occisus est, accipere virtutem
et divitias et sapientiam
et fortitudinem et honorem et gloriam et
benedictionem ».

13 Et omnem creaturam, quæ in cælo
est et super terram et sub terra et super mare et quæ in eis
omnia, audivi dicentes: «Sedenti super thronum et Agno
benedictio et honor et gloria et potestas in sæcula
sæculorum ».

14 Et quattuor animalia dicebant:
« Amen »; et seniores ceciderunt et
adoraverunt.

Capitulum 6

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17
vel ad indicem capitulorum supra

1 Et vidi, cum aperuisset Agnus unum
de septem sigillis, et audivi unum de quattuor animalibus dicens
tamquam voce tonitrui: « Veni ».

2 Et vidi: et ecce equus albus; et, qui
sedebat super illum, habebat arcum, et data est ei corona, et
exivit vincens et ut vinceret.

3 Et cum aperuisset sigillum secundum,
audivi secundum animal dicens: « Veni ».

4 Et exivit alius equus rufus; et, qui
sedebat super illum, datum est ei, ut sumeret pacem de terra, et ut
invicem se interficiant; et datus est illi gladius magnus.

5 Et cum aperuisset sigillum tertium,
audivi tertium animal dicens: « Veni ». Et
vidi: et ecce equus niger; et, qui sedebat super eum, habebat
stateram in manu sua.

6 Et audivi tamquam vocem in medio
quattuor animalium dicentem: « Bilibris tritici denario,
et tres bilibres hordei denario; et oleum et vinum ne
læseris ».

7 Et cum aperuisset sigillum quartum,
audivi vocem quarti animalis dicentis:
« Veni ».

8 Et vidi: et ecce equus pallidus; et,
qui sedebat desuper, nomen illi Mors, et Infernus sequebatur eum;
et data est illis potestas super quartam partem terræ interficere
gladio et fame et morte et a bestiis terræ.

9 Et cum aperuisset quintum sigillum,
vidi subtus altare animas interfectorum propter verbum Dei et
propter testimonium, quod habebant.

10 Et clamaverunt voce magna dicentes:
« Usquequo, Domine, sanctus et verus, non iudicas et
vindicas sanguinem nostrum de his, qui habitant in
terra? ».

11 Et datæ sunt illis singulæ stolæ
albæ; et dictum est illis, ut requiescant tempus adhuc modicum,
donec impleantur et conservi eorum et fratres eorum, qui
interficiendi sunt sicut et illi.

12 Et vidi, cum aperuisset sigillum
sextum, et terræmotus factus est magnus, et sol factus est niger
tamquam saccus cilicinus, et luna tota facta est sicut sanguis,

13 et stellæ cæli ceciderunt in
terram, sicut ficus mittit grossos suos, cum vento magno
movetur,

14 et cælum recessit sicut liber
involutus, et omnis mons et insula de locis suis motæ sunt.

15 Et reges terræ et magnates et
tribuni et divites et fortes et omnis servus et liber absconderunt
se in speluncis et in petris montium;

16 et dicunt montibus et petris:
« Cadite super nos et abscondite nos a facie sedentis
super thronum et ab ira Agni,

17 quoniam venit dies magnus iræ
ipsorum, et quis poterit stare? ».

Capitulum 7

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17
vel ad indicem capitulorum supra

1 Post hæc vidi quattuor angelos
stantes super quattuor angulos terræ tenentes quattuor ventos
terræ, ne flaret ventus super terram neque super mare neque in
ullam arborem.

2 Et vidi alterum angelum ascendentem
ab ortu solis, habentem sigillum Dei vivi; et clamavit voce magna
quattuor angelis, quibus datum est nocere terræ et mari,

3 dicens: « Nolite nocere
terræ neque mari neque arboribus, quoadusque signemus servos Dei
nostri in frontibus eorum ».

4 Et audivi numerum signatorum, centum
quadraginta quattuor milia signati ex omni tribu filiorum
Israel:

5 ex tribu Iudæ duodecim milia
signati, ex tribu Ruben duodecim milia, ex tribu Gad duodecim
milia,

6 ex tribu Aser duodecim milia, ex
tribu Nephthali duodecim milia, ex tribu Manasse duodecim
milia,

7 ex tribu Simeon duodecim milia, ex
tribu Levi duodecim milia, ex tribu Issachar duodecim milia,

8 ex tribu Zabulon duodecim milia, ex
tribu Ioseph duodecim milia, ex tribu Beniamin duodecim milia
signati.

9 Post hæc vidi: et ecce turba magna,
quam dinumerare nemo poterat, ex omnibus gentibus et tribubus et
populis et linguis stantes ante thronum et in conspectu Agni,
amicti stolis albis, et palmæ in manibus eorum;

10 et clamant voce magna dicentes:
« Salus Deo nostro, qui sedet super thronum, et
Agno ».

11 Et omnes angeli stabant in circuitu
throni et seniorum et quattuor animalium, et ceciderunt in
conspectu throni in facies suas et adoraverunt Deum

12 dicentes:
« Amen! Benedictio et gloria et sapientia et gratiarum
actio et honor et virtus et fortitudo Deo nostro in sæcula
sæculorum. Amen ».

13 Et respondit unus de senioribus
dicens mihi: « Hi, qui amicti sunt stolis albis, qui
sunt et unde venerunt? ».

14 Et dixi illi: « Domine
mi, tu scis ». Et dixit mihi: « Hi sunt qui
veniunt de tribulatione magna et laverunt stolas suas et
dealbaverunt eas in sanguine Agni.

15 Ideo sunt ante thronum Dei et
serviunt ei die ac nocte in templo eius; et, qui sedet in throno,
habitabit super illos.

16 Non esurient amplius neque sitient
amplius, neque cadet super illos sol neque ullus æstus,

17 quoniam Agnus, qui in medio throni
est, pascet illos et deducet eos ad vitæ fontes aquarum, et
absterget Deus omnem lacrimam ex oculis eorum ».

Capitulum 8

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13
vel ad indicem capitulorum supra

1 Et cum aperuisset sigillum
septimum, factum est silentium in cælo quasi media hora.

2 Et vidi septem angelos, qui stant in
conspectu Dei, et datæ sunt illis septem tubæ.

3 Et alius angelus venit et stetit ante
altare habens turibulum aureum, et data sunt illi incensa multa, ut
daret orationibus sanctorum omnium super altare aureum, quod est
ante thronum.

4 Et ascendit fumus incensorum de
orationibus sanctorum de manu angeli coram Deo.

5 Et accepit angelus turibulum et
implevit illud de igne altaris et misit in terram; et facta sunt
tonitrua et voces et fulgura et terræmotus.

6 Et septem angeli, qui habebant septem
tubas, paraverunt se, ut tuba canerent.

7 Et primus tuba cecinit. Et facta est
grando et ignis mixta in sanguine, et missum est in terram: et
tertia pars terræ combusta est, et tertia pars arborum combusta
est, et omne fenum viride combustum est.

8 Et secundus angelus tuba cecinit. Et
tamquam mons magnus igne ardens missus est in mare: et facta est
tertia pars maris sanguis,

9 et mortua est tertia pars
creaturarum, quæ in mari sunt, quæ habent animas, et tertia pars
navium interiit.

10 Et tertius angelus tuba cecinit. Et
cecidit de cælo stella magna ardens tamquam facula et cecidit
super tertiam partem fluminum et super fontes aquarum.

11 Et nomen stellæ dicitur Absinthius.
Et facta est tertia pars aquarum in absinthium, et multi hominum
mortui sunt de aquis, quia amaræ factæ sunt.

12 Et quartus angelus tuba cecinit. Et
percussa est tertia pars solis et tertia pars lunæ et tertia pars
stellarum, ut obscuraretur tertia pars eorum, et diei non luceret
pars tertia, et nox similiter.

13 Et vidi et audivi unam aquilam
volantem per medium cælum dicentem voce magna: « Væ,
væ, væ habitantibus in terra de ceteris vocibus tubæ trium
angelorum, qui tuba canituri sunt!».

Capitulum 9

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21
vel ad indicem capitulorum supra

1 Et quintus angelus tuba cecinit.
Et vidi stellam de cælo cecidisse in terram, et data est illi
clavis putei abyssi.

2 Et aperuit puteum abyssi, et ascendit
fumus ex puteo sicut fumus fornacis magnæ; et obscuratus est sol
etaer de fumo putei.

3 Et de fumo exierunt locustæ in
terram, et data est illis potestas, sicut habent potestatem
scorpiones terræ.

4 Et dictum est illis, ne læderent
fenum terræ neque omne viride neque omnem arborem, nisi tantum
homines, qui non habent signum Dei in frontibus.

5 Et datum est illis, ne occiderent
eos, sed ut cruciarentur mensibus quinque; et cruciatus eorum ut
cruciatus scorpii, cum percutit hominem.

6 Et in diebus illis quærent homines
mortem et non invenient eam; et desiderabunt mori, et fugit mors ab
ipsis.

7 Et similitudines locustarum similes
equis paratis in prœlium, et super capita earum tamquam coronæ
similes auro, et facies earum sicut facies hominum;

8 et habebant capillos sicut capillos
mulierum, et dentes earum sicut leonum erant,

9 et habebant loricas sicut loricas
ferreas, et vox alarum earum sicut vox curruum equorum multorum
currentium in bellum.

10 Et habent caudas similes
scorpionibus et aculeos, et in caudis earum potestas earum nocere
hominibus mensibus quinque.

11 Habent super se regem angelum
abyssi, cui nomen Hebraice Abaddon et Græce nomen habet
Apollyon.

12 Væ unum abiit. Ecce veniunt adhuc
duo væ post hæc.

13 Et sextus angelus tuba cecinit. Et
audivi vocem unam ex cornibus altaris aurei, quod est ante
Deum,

14 dicentem sexto angelo, qui habebat
tubam: « Solve quattuor angelos, qui alligati sunt super
flumen magnum Euphraten ».

15 Et soluti sunt quattuor angeli, qui
parati erant in horam et diem et mensem et annum, ut occiderent
tertiam partem hominum.

16 Et numerus equestris exercitus
vicies milies dena milia; audivi numerum eorum.

17 Et ita vidi equos in visione et, qui
sedebant super eos, habentes loricas igneas et hyacinthinas et
sulphureas; et capita equorum erant tamquam capita leonum, et de
ore ipsorum procedit ignis et fumus et sulphur.

18 Ab his tribus plagis occisa est
tertia pars hominum, de igne et fumo et sulphure, quod procedebat
ex ore ipsorum.

19 Potestas enim equorum in ore eorum
est et in caudis eorum; nam caudæ illorum similes serpentibus
habentes capita, et in his nocent.

20 Et ceteri homines, qui non sunt
occisi in his plagis neque pænitentiam egerunt de operibus manuum
suarum, ut non adorarent dæmonia et simulacra aurea et argentea et
ærea et lapidea et lignea, quæ neque videre possunt neque audire
neque ambulare,

21 et non egerunt pænitentiam ab
homicidiis suis neque a veneficiis suis neque a fornicatione sua
neque a furtis suis.

Capitulum 10

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11
vel ad indicem capitulorum supra

1 Et vidi alium angelum fortem
descendentem de cælo amictum nube, et iris super caput, et facies
eius erat ut sol, et pedes eius tamquam columnæ ignis;

2 et habebat in manu sua libellum
apertum. Et posuit pedem suum dexterum supra mare, sinistrum autem
super terram,

3 et clamavit voce magna, quemadmodum
cum leo rugit. Et cum clamasset, locuta sunt septem tonitrua voces
suas.

4 Et cum locuta fuissent septem
tonitrua, scripturus eram; et audivi vocem de cælo dicentem:
« Signa, quæ locuta sunt septem tonitrua, et noli ea
scribere ».

5 Et angelus, quem vidi stantem supra
mare et supra terram, levavit manum suam dexteram ad cælum

6 et iuravit per Viventem in sæcula
sæculorum, qui creavit cælum et ea, quæ in illo sunt, et terram
et ea, quæ in ea sunt, et mare et ea, quæ in eo sunt:
« Tempus amplius non erit,

7 sed in diebus vocis septimi angeli,
cum cœperit tuba canere, et consummatum est mysterium Dei, sicut
evangelizavit servis suis prophetis ».

8 Et vox, quam audivi de cælo, iterum
loquentem mecum et dicentem: « Vade, accipe librum
apertum de manu angeli stantis supra mare et supra
terram ».

9 Et abii ad angelum dicens ei, ut
daret mihi libellum. Et dicit mihi: « Accipe et devora
illum; et faciet amaricare ventrem tuum, sed in ore tuo erit dulcis
tamquam mel ».

10 Et accepi libellum de manu angeli et
devoravi eum, et erat in ore meo tamquam mel dulcis; et cum
devorassem eum, amaricatus est venter meus.

11 Et dicunt mihi: « Oportet
te iterum prophetare super populis et gentibus et linguis et
regibus multis ».

Capitulum 11

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19
vel ad indicem capitulorum supra

1 Et datus est mihi calamus similis
virgæ dicens: « Surge et metire templum Dei et altare
et adorantes in eo.

2 Atrium autem, quod est foris templum,
eice foras et ne metiaris illud, quoniam datum est gentibus, et
civitatem sanctam calcabunt mensibus quadraginta duobus.

3 Et dabo duobus testibus meis, et
prophetabunt diebus mille ducentis sexaginta amicti
saccis ».

4 Hi sunt duæ olivæ et duo candelabra
in conspectu Domini terræ stantes.

5 Et si quis eis vult nocere, ignis
exit de ore illorum et devorat inimicos eorum; et si quis voluerit
eos lædere, sic oportet eum occidi.

6 Hi habent potestatem claudendi
cælum, ne pluat pluvia diebus prophetiæ ipsorum; et potestatem
habent super aquas convertendi eas in sanguinem et percutere terram
omni plaga, quotienscumque voluerint.

7 Et cum finierint testimonium suum,
bestia, quæ ascendit de abysso, faciet adversus illos bellum et
vincet eos et occidet illos.

8 Et corpus eorum in platea civitatis
magnæ, quæ vocatur spiritaliter Sodoma et Ægyptus, ubi et
Dominus eorum crucifixus est;

9 et vident de populis et tribubus et
linguis et gentibus corpus eorum per tres dies et dimidium, et
corpora eorum non sinunt poni in monumento.

10 Et inhabitantes terram gaudent super
illis et iucundantur et munera mittent invicem, quoniam hi duo
prophetæ cruciaverunt eos, qui inhabitant super terram.

11 Et post dies tres et dimidium
spiritus vitæ a Deo intravit in eos, et steterunt super pedes
suos; et timor magnus cecidit super eos, qui videbant eos.

12 Et audierunt vocem magnam de cælo
dicentem illis: « Ascendite huc »; et
ascenderunt in cælum in nube, et viderunt illos inimici eorum.

13 Et in illa hora factus est
terræmotus magnus, et decima pars civitatis cecidit, et occisi
sunt in terræmotu nomina hominum septem milia, et reliqui in
timorem sunt missi et dederunt gloriam Deo cæli.

14 Væ secundum abiit; ecce væ tertium
venit cito.

15 Et septimus angelus tuba cecinit, et
factæ sunt voces magnæ in cælo dicentes: « Factum est
regnum huius mundi Domini nostri et Christi eius, et regnabit in
sæcula sæculorum ».

16 Et viginti quattuor seniores, qui in
conspectu Dei sedent in thronis suis, ceciderunt super facies suas
et adoraverunt Deum

17 dicentes:
« Gratias agimus tibi,
Domine, Deus omnipotens,
qui es et qui eras,
quia accepisti virtutem tuam magnam et regnasti.

18 Et iratæ sunt gentes,
et advenit ira tua, et tempus mortuorum iudicari
et reddere mercedem servis tuis prophetis et sanctis
et timentibus nomen tuum, pusillis et magnis,
et exterminare eos, qui exterminant terram ».

19 Et apertum est templum Dei in cælo,
et visa est arca testamenti eius in templo eius; et facta sunt
fulgura et voces et terræmotus et grando magna.

Capitulum 12

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18
vel ad indicem capitulorum supra

1 Et signum magnum apparuit in
cælo: mulier amicta sole, et luna sub pedibus eius, et super caput
eius corona stellarum duodecim;

2 et in utero habens, et clamat
parturiens et cruciatur, ut pariat.

3 Et visum est aliud signum in cælo:
et ecce draco rufus magnus, habens capita septem et cornua decem,
et super capita sua septem diademata;

4 et cauda eius trahit tertiam partem
stellarum cæli et misit eas in terram. Et draco stetit ante
mulierem, quæ erat paritura, ut, cum peperisset, filium eius
devoraret.

5 Et peperit filium, masculum, qui
recturus est omnes gentes in virga ferrea; et raptus est filius
eius ad Deum et ad thronum eius.

6 Et mulier fugit in desertum, ubi
habet locum paratum a Deo, ut ibi pascant illam diebus mille
ducentis sexaginta.

7 Et factum est prœlium in cælo,
Michael et angeli eius, ut prœliarentur cum dracone. Et draco
pugnavit et angeli eius,

8 et non valuit, neque locus inventus
est eorum amplius in cælo.

9 Et proiectus est draco ille magnus,
serpens antiquus, qui vocatur Diabolus et Satanas, qui seducit
universum orbem; proiectus est in terram, et angeli eius cum illo
proiecti sunt.

10 Et audivi vocem magnam in cælo
dicentem:
« Nunc facta est salus et virtus et regnum Dei
nostri
et potestas Christi eius,
quia proiectus est accusator fratrum nostrorum,
qui accusabat illos ante conspectum Dei nostri die ac nocte.

11 Et ipsi vicerunt illum propter
sanguinem Agni
et propter verbum testimonii sui;
et non dilexerunt animam suam
usque ad mortem.

12 Propterea lætamini, cæli
et qui habitatis in eis.
Væ terræ et mari, quia descendit Diabolus ad vos habens iram
magnam, sciens quod modicum tempus habet! ».

13 Et postquam vidit draco quod
proiectus est in terram, persecutus est mulierem, quæ peperit
masculum.

14 Et datæ sunt mulieri duæ alæ
aquilæ magnæ, ut volaret in desertum in locum suum, ubi alitur
per tempus et tempora et dimidium temporis a facie serpentis.

15 Et misit serpens ex ore suo post
mulierem aquam tamquam flumen, ut eam faceret trahi a flumine.

16 Et adiuvit terra mulierem, et
aperuit terra os suum et absorbuit flumen, quod misit draco de ore
suo.

17 Et iratus est draco in mulierem et
abiit facere prœlium cum reliquis de semine eius, qui custodiunt
mandata Dei et habent testimonium Iesu.

18 Et stetit super arenam maris.

Capitulum 13

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18
vel ad indicem capitulorum supra

1 Et vidi de mari bestiam
ascendentem, habentem cornua decem et capita septem, et super
cornua eius decem diademata, et super capita eius nomina
blasphemiæ.

2 Et bestia, quam vidi, similis erat
pardo, et pedes eius sicut ursi, et os eius sicut os leonis. Et
dedit illi draco virtutem suam et thronum suum et potestatem
magnam.

3 Et unum de capitibus suis quasi
occisum in mortem, et plaga mortis eius curata est.
Et admirata est universa terra post bestiam,

4 et adoraverunt draconem, quia dedit
potestatem bestiæ, et adoraverunt bestiam dicentes:
« Quis similis bestiæ, et quis potest pugnare cum
ea? ».

5 Et datum est ei os loquens magna et
blasphemias, et data est illi potestas facere menses quadraginta
duos.

6 Et aperuit os suum in blasphemias ad
Deum, blasphemare nomen eius et tabernaculum eius, eos, qui in
cælo habitant.

7 Et datum est illi bellum facere cum
sanctis et vincere illos, et data est ei potestas super omnem
tribum et populum et linguam et gentem.

8 Et adorabunt eum omnes, qui
inhabitant terram, cuiuscumque non est scriptum nomen in libro
vitæ Agni, qui occisus est, ab origine mundi.

9 Si quis habet aurem, audiat:

10 Si quis in captivitatem,
in captivitatem vadit;
si quis in gladio debet occidi,
oportet eum in gladio occidi.
Hic est patientia et fides sanctorum.

11 Et vidi aliam bestiam ascendentem de
terra, et habebat cornua duo similia agni, et loquebatur sicut
draco.

12 Et potestatem prioris bestiæ omnem
facit in conspectu eius. Et facit terram et inhabitantes in ea
adorare bestiam primam, cuius curata est plaga mortis.

13 Et facit signa magna, ut etiam ignem
faciat de cælo descendere in terram in conspectu hominum.

14 Et seducit habitantes terram propter
signa, quæ data sunt illi facere in conspectu bestiæ, dicens
habitantibus in terra, ut faciant imaginem bestiæ, quæ habet
plagam gladii et vixit.

15 Et datum est illi, ut daret spiritum
imagini bestiæ, ut et loquatur imago bestiæ; et faciat, ut
quicumque non adoraverint imaginem bestiæ, occidantur.

16 Et facit omnes pusillos et magnos et
divites et pauperes et liberos et servos accipere characterem in
dextera manu sua aut in frontibus suis,

17 et ne quis possit emere aut vendere,
nisi qui habet characterem, nomen bestiæ aut numerum nominis
eius.

18 Hic sapientia est: qui habet
intellectum, computet numerum bestiæ; numerus enim hominis est: et
numerus eius est sescenti sexaginta sex.

Capitulum 14

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20
vel ad indicem capitulorum supra

1 Et vidi: et ecce Agnus stans supra
montem Sion, et cum illo centum quadraginta quattuor milia,
habentes nomen eius et nomen Patris eius scriptum in frontibus
suis.

2 Et audivi vocem de cælo tamquam
vocem aquarum multarum et tamquam vocem tonitrui magni; et vox,
quam audivi, sicut citharœdorum citharizantium in citharis
suis.

3 Et cantant quasi canticum novum ante
thronum et ante quattuor animalia et seniores. Et nemo poterat
discere canticum, nisi illa centum quadraginta quattuor milia, qui
empti sunt de terra.

4 Hi sunt qui cum mulieribus non sunt
coinquinati, virgines enim sunt. Hi qui sequuntur Agnum, quocumque
abierit. Hi empti sunt ex hominibus primitiæ Deo et Agno;

5 et in ore ipsorum non est inventum
mendacium: sine macula sunt.

6 Et vidi alterum angelum volantem per
medium cælum, habentem evangelium æternum, ut evangelizaret super
sedentes in terra et super omnem gentem et tribum et linguam et
populum;

7 dicens magna voce:
« Timete Deum et date illi gloriam, quia venit hora
iudicii eius; et adorate eum, qui fecit cælum et terram et mare et
fontes aquarum ».

8 Et alius angelus secutus est dicens:
« Cecidit, cecidit Babylon illa magna, quæ a vino iræ
fornicationis suæ potionavit omnes gentes! ».

9 Et alius angelus tertius secutus est
illos dicens voce magna: « Si quis adoraverit bestiam et
imaginem eius et acceperit characterem in fronte sua aut in manu
sua,

10 et hic bibet de vino iræ Dei, quod
mixtum est mero in calice iræ ipsius, et cruciabitur igne et
sulphure in conspectu angelorum sanctorum et ante conspectum
Agni.

11 Et fumus tormentorum eorum in
sæcula sæculorum ascendit, nec habent requiem die ac nocte, qui
adoraverunt bestiam et imaginem eius, et si quis acceperit
characterem nominis eius ».

12 Hic patientia sanctorum est, qui
custodiunt mandata Dei et fidem Iesu.

13 Et audivi vocem de cælo dicentem:
« Scribe: Beati mortui, qui in Domino moriuntur amodo.
Etiam, dicit Spiritus, ut requiescant a laboribus suis; opera enim
illorum sequuntur illos ».

14 Et vidi: et ecce nubem candidam, et
supra nubem sedentem quasi Filium hominis, habentem super caput
suum coronam auream et in manu sua falcem acutam.

15 Et alter angelus exivit de templo
clamans voce magna ad sedentem super nubem: « Mitte
falcem tuam et mete, quia venit hora, ut metatur, quoniam aruit
messis terræ ».

16 Et misit, qui sedebat supra nubem,
falcem suam in terram, et messa est terra.

17 Et alius angelus exivit de templo,
quod est in cælo, habens et ipse falcem acutam.

18 Et alius angelus de altari, habens
potestatem supra ignem, et clamavit voce magna ad eum, qui habebat
falcem acutam, dicens: « Mitte falcem tuam acutam et
vindemia botros vineæ terræ, quoniam maturæ sunt uvæ
eius ».

19 Et misit angelus falcem suam in
terram et vindemiavit vineam terræ et misit in lacum iræ Dei
magnum.

20 Et calcatus est lacus extra
civitatem, et exivit sanguis de lacu usque ad frenos equorum per
stadia mille sescenta.

Capitulum 15

1 2 3 4 5 6 7 8
vel ad indicem capitulorum supra

1 Et vidi aliud signum in cælo
magnum et mirabile: angelos septem habentes plagas septem
novissimas, quoniam in illis consummata est ira Dei.

2 Et vidi tamquam mare vitreum mixtum
igne; et eos, qui vicerunt bestiam et imaginem illius et numerum
nominis eius, stantes supra mare vitreum, habentes citharas
Dei.

3 Et cantant canticum Moysis servi Dei
et canticum Agni dicentes:
« Magna et mirabilia opera tua,
Domine, Deus omnipotens;
iustæ et veræ viæ tuæ,
Rex gentium!

4 Quis non timebit, Domine,
et glorificabit nomen tuum?
Quia solus Sanctus,
quoniam omnes gentes venient
et adorabunt in conspectu tuo,
quoniam iudicia tua manifestata sunt ».

5 Et post hæc vidi: et apertum est
templum tabernaculi testimonii in cælo,

6 et exierunt septem angeli habentes
septem plagas de templo, vestiti lino mundo candido et præcincti
circa pectora zonis aureis.

7 Et unum ex quattuor animalibus dedit
septem angelis septem phialas aureas plenas iracundiæ Dei viventis
in sæcula sæculorum.

8 Et impletum est templum fumo de
gloria Dei et de virtute eius; et nemo poterat introire in templum,
donec consummarentur septem plagæ septem angelorum.

Capitulum 16

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21
vel ad indicem capitulorum supra

1 Et audivi vocem magnam de templo
dicentem septem angelis: « Ite et effundite septem
phialas iræ Dei in terram ».

2 Et abiit primus et effudit phialam
suam in terram; et factum est vulnus sævum ac pessimum in homines,
qui habebant characterem bestiæ, et eos, qui adorabant imaginem
eius.

3 Et secundus effudit phialam suam in
mare; et factus est sanguis tamquam mortui, et omnis anima vivens
mortua est, quæ est in mari.

4 Et tertius effudit phialam suam in
flumina et in fontes aquarum; et factus est sanguis.

5 Et audivi angelum aquarum dicentem:
« Iustus es, qui es et qui eras, Sanctus, quia hæc
iudicasti;

6 quia sanguinem sanctorum et
prophetarum fuderunt, et sanguinem eis dedistibibere: digni
sunt! ».

7 Et audivi altare dicens:
« Etiam, Domine, Deus omnipotens, vera et iusta iudicia
tua! ».

8 Et quartus effudit phialam suam in
solem; et datum est illi æstu afficere homines in igne.

9 Et æstuaverunt homines æstu magno;
et blasphemaverunt nomen Dei habentis potestatem super has plagas
et non egerunt pænitentiam, ut darent illi gloriam.

10 Et quintus effudit phialam suam
super thronum bestiæ; et factum est regnum eius tenebrosum, et
commanducaverunt linguas suas præ dolore

11 et blasphemaverunt Deum cæli præ
doloribus suis et vulneribus suis et non egerunt pænitentiam ex
operibus suis.

12 Et sextus effudit phialam suam super
flumen illud magnum Euphraten; et exsiccata est aqua eius, ut
præpararetur via regibus, qui sunt ab ortu solis.

13 Et vidi de ore draconis et de ore
bestiæ et de ore pseudoprophetæ spiritus tres immundos velut
ranas;

14 sunt enim spiritus dæmoniorum
facientes signa, qui procedunt ad reges universi orbis congregare
illos in prœlium diei magni Dei omnipotentis.

15 Ecce venio sicut fur. Beatus, qui
vigilat et custodit vestimenta sua, ne nudus ambulet, et videant
turpitudinem eius.

16 Et congregavit illos in locum, qui
vocatur Hebraice Harmagedon.

17 Et septimus effudit phialam suam in
aerem; et exivit vox magna de templo a throno dicens:
« Factum est! ».

18 Et facta sunt fulgura et voces et
tonitrua, et terræmotus factus est magnus, qualis numquam fuit, ex
quo homo fuit super terram, talis terræmotus sic magnus.

19 Et facta est civitas magna in tres
partes, et civitates gentium ceciderunt. Et Babylon magna venit in
memoriam ante Deum dare ei calicem vini indignationis iræ
eius.

20 Et omnis insula fugit, et montes non
sunt inventi.

21 Et grando magna sicut talentum
descendit de cælo in homines; et blasphemaverunt homines Deum
propter plagam grandinis, quoniam magna est plaga eius nimis.

Capitulum 17

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18
vel ad indicem capitulorum supra

1 Et venit unus de septem angelis,
qui habebant septem phialas, et locutus est mecum dicens:
« Veni, ostendam tibi damnationem meretricis magnæ,
quæ sedet super aquas multas,

2 cum qua fornicati sunt reges terræ,
et inebriati sunt, qui inhabitant terram, de vino prostitutionis
eius ».

3 Et abstulit me in desertum in
spiritu. Et vidi mulierem sedentem super bestiam coccineam, plenam
nominibus blasphemiæ, habentem capita septem et cornua decem.

4 Et mulier erat circumdata purpura et
coccino, et inaurata auro et lapide pretioso et margaritis, habens
poculum aureum in manu sua plenum abominationibus et immunditiis
fornicationis eius;

5 et in fronte eius nomen scriptum,
mysterium: « Babylon magna, mater fornicationum et
abominationum terræ ».

6 Et vidi mulierem ebriam de sanguine
sanctorum et de sanguine martyrum Iesu. Et miratus sum, cum
vidissem illam, admiratione magna.

7 Et dixit mihi angelus.
« Quare miraris? Ego tibi dicam mysterium mulieris et
bestiæ, quæ portat eam, quæ habet capita septem et decem
cornua:

8 bestia, quam vidisti, fuit et non
est, et ascensura est de abysso et in interitum ibit. Et mirabuntur
inhabitantes terram, quorum non sunt scripta nomina in libro vitæ
a constitutione mundi, videntes bestiam, quia erat et non est et
aderit.

9 Hic est sensus, qui habet sapientiam.
Septem capita, septem montes sunt, super quos mulier sedet. Et
reges septem sunt:

10 quinque ceciderunt, unus est, alius
nondum venit; et, cum venerit, oportet illum breve tempus
manere.

11 Et bestia, quæ erat et non est, et
is octavus est et de septem est et in interitum vadit.

12 Et decem cornua, quæ vidisti, decem
reges sunt, qui regnum nondum acceperunt, sed potestatem tamquam
reges una hora accipiunt cum bestia.

13 Hi unum consilium habent et virtutem
et potestatem suam bestiæ tradunt.

14 Hi cum Agno pugnabunt; et Agnus
vincet illos, quoniam Dominus dominorum est et Rex regum, et qui
cum illo sunt vocati et electi et fideles ».

15 Et dicit mihi: « Aquæ,
quas vidisti, ubi meretrix sedet, populi et turbæ sunt et gentes
et linguæ.

16 Et decem cornua, quæ vidisti, et
bestia, hi odient fornicariam et desolatam facient illam et nudam,
et carnes eius manducabunt et ipsam igne concremabunt;

17 Deus enim dedit in corda eorum, ut
faciant, quod illi placitum est, et faciant unum consilium et dent
regnum suum bestiæ, donec consummentur verba Dei.

18 Et mulier, quam vidisti, est civitas
magna, quæ habet regnum super reges terræ ».

Capitulum 18

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24
vel ad indicem capitulorum supra

1 Post hæc vidi alium angelum
descendentem de cælo, habentem potestatem magnam; et terra
illuminata est a claritate eius.

2 Et clamavit in forti voce dicens:
« Cecidit, cecidit Babylon magna et facta est habitatio
dæmoniorum et custodia omnis spiritus immundi et custodia omnis
bestiæ immundæ et odibilis;

3 quia de vino iræ fornicationis eius
biberunt omnes gentes, et reges terræ cum illa fornicati sunt, et
mercatores terræ de virtute deliciarum eius divites facti
sunt! ».

4 Et audivi aliam vocem de cælo
dicentem: « Exite de illa, populus meus, ut ne
comparticipes sitis peccatorum eius et de plagis eius non
accipiatis,

5 quoniam pervenerunt peccata eius
usque ad cælum, et recordatus est Deus iniquitatum eius.

6 Reddite illi, sicut et ipsa reddidit,
et duplicate duplicia secundum opera eius; in poculo, quo miscuit,
miscete illi duplum.

7 Quantum glorificavit se et in
deliciis fuit, tantum date illi tormentum et luctum. Quia in corde
suo dicit: «Sedeo regina et vidua non sum et luctum non
videbo»,

8 ideo in una die venient plagæ eius,
mors et luctus et fames, et igne comburetur, quia fortis est
Dominus Deus, qui iudicavit illam ».

9 Et flebunt et plangent se super illam
reges terræ, qui cum illa fornicati sunt et in deliciis vixerunt,
cum viderint fumum incendii eius,

10 longe stantes propter timorem
tormentorum eius, dicentes: « Væ, væ, civitas illa
magna, Babylon, civitas illa fortis, quoniam una hora venit
iudicium tuum! ».

11 Et negotiatores terræ flent et
lugent super illam, quoniam mercem eorum nemo emit amplius:

12 mercem auri et argenti et lapidis
pretiosi et margaritarum, et byssi et purpuræ et serici et cocci,
et omne lignum thyinum et omnia vasa eboris et omnia vasa de ligno
pretiosissimo et æramento et ferro et marmore,

13 et cinnamomum et amomum et
odoramenta et unguenta et tus, et vinum et oleum et similam et
triticum, et iumenta et oves et equorum et rædarum, et mancipiorum
et animas hominum.

14 Et fructus tui, desiderium animæ,
discesserunt a te, et omnia pinguia et clara perierunt a te, et
amplius illa iam non invenient.

15 Mercatores horum, qui divites facti
sunt ab ea, longe stabunt propter timorem tormentorum eius flentes
ac lugentes,

16 dicentes: « Væ, væ,
civitas illa magna, quæ amicta erat byssino et purpura et cocco,
et deaurata auro et lapide pretioso et margarita,

17 quoniam una hora desolatæ sunt
tantæ divitiæ! ».
Et omnis gubernator et omnis, qui in locum navigat, et nautæ et,
quotquot maria operantur, longe steterunt

18 et clamabant, videntes fumum
incendii eius, dicentes: « Quæ similis civitati huic
magnæ? ».

19 Et miserunt pulverem super capita
sua et clamabant, flentes et lugentes, dicentes: « Væ,
væ, civitas illa magna, in qua divites facti sunt omnes, qui
habent naves in mari, de opibus eius, quoniam una hora desolata
est!

20 Exsulta super eam, cælum, et sancti
et apostoli et prophetæ, quoniam iudicavit Deus iudicium vestrum
de illa! ».

21 Et sustulit unus angelus fortis
lapidem quasi molarem magnum et misit in mare dicens: «Impetu
sic mittetur Babylon magna illa civitas et ultra iam non
invenietur.

22 Et vox citharœdorum et musicorum et
tibia canentium et tuba non audietur in te amplius, et omnis
artifex omnis artis non invenietur in te amplius, et vox molæ non
audietur in te amplius,

23 et lux lucernæ non lucebit tibi
amplius, et vox sponsi et sponsæ non audietur in te amplius; quia
mercatores tui erant magnates terræ, quia in veneficiis tuis
erraverunt omnes gentes,

24 et in ea sanguis prophetarum et
sanctorum inventus est et omnium, qui interfecti sunt in
terra! ».

Capitulum 19

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21
vel ad indicem capitulorum supra

1 Post hæc audivi quasi vocem
magnam turbæ multæ in cælo dicentium:
« Alleluia!
Salus et gloria et virtus Deo nostro,

2 quia vera et iusta iudicia eius;
quia iudicavit de meretrice magna, quæ corrupit terram in
prostitutione sua, et vindicavit sanguinem servorum suorum de
manibus eius! ».

3 Et iterum dixerunt:
« Alleluia! Et fumus eius ascendit in sæcula
sæculorum! ».

4 Et ceciderunt seniores viginti
quattuor et quattuor animalia et adoraverunt Deum sedentem super
thronum dicentes: « Amen. Alleluia ».

5 Et vox de throno exivit dicens:
« Laudem dicite Deo nostro, omnes servi eius
et qui timetis eum, pusilli et magni! ».

6 Et audivi quasi vocem turbæ magnæ
et sicut vocem aquarum multarum et sicut vocem tonitruum magnorum
dicentium:
« Alleluia,
quoniam regnavit Dominus, Deus noster omnipotens.

7 Gaudeamus et exsultemus et demus
gloriam ei,
quia venerunt nuptiæ Agni,
et uxor eius præparavit se.

8 Et datum est illi, ut cooperiat se
byssino splendenti mundo: byssinum enim iustificationes sunt
sanctorum ».

9 Et dicit mihi: « Scribe:
Beati, qui ad cenam nuptiarum Agni vocati sunt! ». Et
dicit mihi: « Hæc verba Dei vera sunt ».

10 Et cecidi ante pedes eius, ut
adorarem eum. Et dicit mihi: « Vide, ne feceris!
Conservus tuus sum et fratrum tuorum habentium testimonium Iesu.
Deum adora. Testimonium enim Iesu est spiritus
prophetiæ ».

11 Et vidi cælum apertum: et ecce
equus albus; et, qui sedebat super eum, vocabatur Fidelis et Verax,
et in iustitia iudicat et pugnat.

12 Oculi autem eius sicut flamma ignis,
et in capite eius diademata multa, habens nomen scriptum, quod nemo
novit nisi ipse;

13 et vestitus veste aspersa sanguine,
et vocatur nomen eius Verbum Dei.

14 Et exercitus, qui sunt in cælo,
sequebantur eum in equis albis, vestiti byssino albo mundo.

15 Et de ore ipsius procedit gladius
acutus, ut in ipso percutiat gentes, et ipse reget eos in virga
ferrea; et ipse calcat torcular vini furoris iræ Dei
omnipotentis.

16 Et habet super vestimentum et super
femur suum nomen scriptum: Rex regum et Dominus dominorum.

17 Et vidi unum angelum stantem in
sole, et clamavit voce magna dicens omnibus avibus, quæ volabant
per medium cæli: «Venite, congregamini ad cenam magnam
Dei,

18 ut manducetis carnes regum et carnes
tribunorum et carnes fortium et carnes equorum et sedentium in
ipsis et carnes omnium liberorum ac servorum et pusillorum ac
magnorum ».

19 Et vidi bestiam et reges terræ et
exercitus eorum congregatos ad faciendum prœlium cum illo, qui
sedebat super equum, et cum exercitu eius.

20 Et apprehensa est bestia et cum illa
pseudopropheta, qui fecit signa coram ipsa, quibus seduxit eos, qui
acceperunt characterem bestiæ et qui adorant imaginem eius; vivi
missi sunt hi duo in stagnum ignis ardentis sulphure.

21 Et ceteri occisi sunt in gladio
sedentis super equum, qui procedit de ore ipsius, et omnes aves
saturatæ sunt carnibus eorum.

Capitulum 20

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15
vel ad indicem capitulorum supra

1 Et vidi angelum descendentem de
cælo habentem clavem abyssi et catenam magnam in manu sua.

2 Et apprehendit draconem, serpentem
antiquum, qui est Diabolus et Satanas, et ligavit eum per annos
mille;

3 et misit eum in abyssum et clausit et
signavit super illum, ut non seducat amplius gentes, donec
consummentur mille anni; post hæc oportet illum solvi modico
tempore.

4 Et vidi thronos, et sederunt super
eos, et iudicium datum est illis; et animas decollatorum propter
testimonium Iesu et propter verbum Dei, et qui non adoraverunt
bestiam neque imaginem eius nec acceperunt characterem in frontibus
et in manibus suis; et vixerunt et regnaverunt cum Christo mille
annis.

5 Ceteri mortuorum non vixerunt, donec
consummentur mille anni. Hæc est resurrectio prima.

6 Beatus et sanctus, qui habet partem
in resurrectione prima! In his secunda mors non habet potestatem,
sed erunt sacerdotes Dei et Christi et regnabunt cum illo mille
annis.

7 Et cum consummati fuerint mille anni,
solvetur Satanas de carcere suo

8 et exibit seducere gentes, quæ sunt
in quattuor angulis terræ, Gog et Magog; congregare eos in
prœlium, quorum numerus est sicut arena maris.

9 Et ascenderunt super latitudinem
terræ et circumierunt castra sanctorum et civitatem dilectam. Et
descendit ignis de cælo et devoravit eos;

10 et Diabolus, qui seducebat eos,
missus est in stagnum ignis et sulphuris, ubi et bestia et
pseudopropheta, et cruciabuntur die ac nocte in sæcula
sæculorum.

11 Et vidi thronum magnum candidum et
sedentem super eum, a cuius aspectu fugit terra et cælum, et locus
non est inventus eis.

12 Et vidi mortuos, magnos et pusillos,
stantes in conspectu throni; et libri aperti sunt. Et alius liber
apertus est, qui est vitæ; et iudicati sunt mortui ex his, quæ
scripta erant in libris, secundum opera ipsorum.

13 Et dedit mare mortuos, qui in eo
erant, et mors et infernus dederunt mortuos, qui in ipsis erant; et
iudicati sunt singuli secundum opera ipsorum.

14 Et mors et infernus missi sunt in
stagnum ignis. Hæc mors secunda est, stagnum ignis.

15 Et si quis non est inventus in libro
vitæ scriptus, missus est in stagnum ignis.

Capitulum 21

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27
vel ad indicem capitulorum supra

1 Et vidi cælum novum et terram
novam; primum enim cælum et prima terra abierunt, et mare iam non
est.

2 Et civitatem sanctam Ierusalem novam
vidi descendentem de cælo a Deo, paratam sicut sponsam ornatam
viro suo.

3 Et audivi vocem magnam de throno
dicentem: «Ecce tabernaculum Dei cum hominibus! Et habitabit
cum eis, et ipsi populi eius erunt, et ipse Deus cum eis erit eorum
Deus;

4 et absterget omnem lacrimam ab oculis
eorum, et mors ultra non erit, neque luctus neque clamor neque
dolor erit ultra, quia prima abierunt ».

5 Et dixit, qui sedebat super throno:
« Ecce nova facio omnia ». Et dicit:
« Scribe: Hæc verba fidelia sunt et
vera ».

6 Et dixit mihi: « Facta
sunt! Ego sum Alpha et Omega, principium et finis. Ego sitienti
dabo de fonte aquæ vivæ gratis.

7 Qui vicerit, hereditabit hæc, et ero
illi Deus, et ille erit mihi filius.

8 Timidis autem et incredulis et
exsecratis et homicidis et fornicatoribus et veneficis et
idololatris et omnibus mendacibus, pars illorum erit in stagno
ardenti igne et sulphure, quod est mors secunda ».

9 Et venit unus de septem angelis
habentibus septem phialas plenas septem plagis novissimis et
locutus est mecum dicens: « Veni, ostendam tibi sponsam
uxorem Agni ».

10 Et sustulit me in spiritu super
montem magnum et altum et ostendit mihi civitatem sanctam Ierusalem
descendentem de cælo a Deo,

11 habentem claritatem Dei; lumen eius
simile lapidi pretiosissimo, tamquam lapidi iaspidi, in modum
crystalli;

12 et habebat murum magnum et altum et
habebat portas duodecim et super portas angelos duodecim et nomina
inscripta, quæ sunt duodecim tribuum filiorum Israel.

13 Ab oriente portæ tres, et ab
aquilone portæ tres, et ab austro portæ tres, et ab occasu portæ
tres;

14 et murus civitatis habens fundamenta
duodecim, et super ipsis duodecim nomina duodecim apostolorum
Agni.

15 Et, qui loquebatur mecum, habebat
mensuram arundinem auream, ut metiretur civitatem et portas eius et
murum eius.

16 Et civitas in quadro posita est, et
longitudo eius tanta est quanta et latitudo. Et mensus est
civitatem arundine per stadia duodecim milia; longitudo et latitudo
et altitudo eius æquales sunt.

17 Et mensus est murum eius centum
quadraginta quattuor cubitorum, mensura hominis, quæ est
angeli.

18 Et erat structura muri eius ex
iaspide, ipsa vero civitas aurum mundum simile vitro mundo.

19 Fundamenta muri civitatis omni
lapide pretioso ornata: fundamentum primum iaspis, secundus
sapphirus, tertius chalcedonius, quartus smaragdus,

20 quintus sardonyx, sextus sardinus,
septimus chrysolithus, octavus beryllus, nonus topazius, decimus
chrysoprasus, undecimus hyacinthus, duodecimus amethystus.

21 Et duodecim portæ duodecim
margaritæ sunt, et singulæ portæ erant ex singulis margaritis.
Et platea civitatis aurum mundum tamquam vitrum perlucidum.

22 Et templum non vidi in ea: Dominus
enim, Deus omnipotens, templum illius est, et Agnus.

23 Et civitas non eget sole neque luna,
ut luceant ei, nam claritas Dei illuminavit eam, et lucerna eius
est Agnus.

24 Et ambulabunt gentes per lumen eius,
et reges terræ afferunt gloriam suam in illam;

25 et portæ eius non claudentur per
diem, nox enim non erit illic;

26 et afferent gloriam et divitias
gentium in illam.

27 Nec intrabit in ea aliquid
coinquinatum et faciens abominationem et mendacium, nisi qui
scripti sunt in libro vitæ Agni.

Capitulum 22

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21
vel ad indicem capitulorum supra

1 Et ostendit mihi fluvium aquæ
vitæ splendidum tamquam crystallum, procedentem de throno Dei et
Agni.

2 In medio plateæ eius et fluminis ex
utraque parte lignum vitæ afferens fructus duodecim, per menses
singulos reddens fructum suum; et folia ligni ad sanitatem
gentium.

3 Et omne maledictum non erit amplius.
Et thronus Dei et Agni in illa erit; et servi eius servient
illi

4 et videbunt faciem eius, et nomen
eius in frontibus eorum.

5 Et nox ultra non erit, et non egent
lumine lucernæ neque lumine solis, quoniam Dominus Deus
illuminabit super illos, et regnabunt in sæcula sæculorum.

6 Et dixit mihi: « Hæc
verba fidelissima et vera sunt, et Dominus, Deus spirituum
prophetarum, misit angelum suum ostendere servis suis, quæ oportet
fieri cito.

7 Et ecce venio velociter. Beatus, qui
servat verba prophetiæ libri huius ».

8 Et ego Ioannes, qui audivi et vidi
hæc. Et postquam audissem et vidissem, cecidi, ut adorarem ante
pedes angeli, qui mihi hæc ostendebat.

9 Et dicit mihi: « Vide, ne
feceris. Conservus tuus sum et fratrum tuorum prophetarum et eorum,
qui servant verba libri huius; Deum adora! ».

10 Et dicit mihi: « Ne
signaveris verba prophetiæ libri huius; tempus enim prope est!

11 Qui nocet, noceat adhuc; et, qui
sordidus est, sordescat adhuc; et iustus iustitiam faciat adhuc; et
sanctus sanctificetur adhuc.

12 Ecce venio cito, et merces mea mecum
est, reddere unicuique sicut opus eius est.

13 Ego Alpha et Omega, primus et
novissimus, principium et finis.

14 Beati, qui lavant stolas suas, ut
sit potestas eorum super lignum vitæ, et per portas intrent in
civitatem.

15 Foris canes et venefici et impudici
et homicidæ et idolis servientes et omnis, qui amat et facit
mendacium!

16 Ego Iesus misi angelum meum
testificari vobis hæc super ecclesiis. Ego sum radix et genus
David, stella splendida matutina ».

17 Et Spiritus et sponsa dicunt:
« Veni! ». Et, qui audit, dicat:
« Veni! ». Et, qui sitit, veniat; qui vult,
accipiat aquam vitæ gratis.

18 Contestor ego omni audienti verba
prophetiæ libri huius: Si quis apposuerit ad hæc, apponet Deus
super illum plagas scriptas in libro isto;

19 et si quis abstulerit de verbis
libri prophetiæ huius, auferet Deus partem eius de ligno vitæ et
de civitate sancta, de his, quæ scripta sunt in libro isto.

20 Dicit, qui testimonium perhibet
istorum: « Etiam, venio cito ».
« Amen. Veni, Domine Iesu! ».

21 Gratia Domini Iesu cum omnibus.

Epistula Iudæ

Index capitulorum:

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25

1Iudas Iesu Christi servus, frater autem Iacobi, his qui sunt
vocati, in Deo Patre dilecti et Christo Iesu conservati:
2misericordia vobis et pax et caritas adimpleatur.
3Carissimi, omnem sollicitudinem faciens scribendi vobis de
communi nostra salute, necesse habui scribere vobis, deprecans certare pro
semel tradita sanctis fide.
4Subintroierunt enim quidam homines, qui olim præscripti sunt
in hoc iudicium, impii, Dei nostri gratiam transferentes in luxuriam, et
solum Dominatorem et Dominum nostrum Iesum Christum negantes.
5Commonere autem vos volo, scientes vos omnia, quoniam Dominus
semel populum de terra Ægypti salvans, secundo eos, qui non crediderunt,
perdidit;
6angelos vero, qui non servaverunt suum principatum, sed
dereliquerunt suum domicilium, in iudicium magni diei vinculis æternis sub
caligine reservavit.
7Sicut Sodoma et Gomorra et finitimæ civitates, simili modo
exfornicatæ et abeuntes post carnem alteram, factæ sunt exemplum, ignis
æterni pœnam sustinentes.
8Similiter vero et hi somniantes carnem quidem maculant,
dominationem autem spernunt, glorias autem blasphemant.
9Cum Michael archangelus cum Diabolo disputans altercaretur de
Moysis corpore, non est ausus iudicium inferre blasphemiæ, sed dixit:
« Increpet te Dominus! ».
10Hi autem, quæcumque quidem ignorant, blasphemant; quæcumque
autem naturaliter tamquam muta animalia norunt, in his corrumpuntur.
11Væ illis, quia via Cain abierunt et errore Balaam mercede
effusi sunt et contradictione Core perierunt!
12Hi sunt in agapis vestris maculæ, convivantes sine timore,
semetipsos pascentes; nubes sine aqua, quæ a ventis circumferuntur; arbores
autumnales infructuosæ bis mortuæ, eradicatæ;
13fluctus feri maris despumantes suas confusiones; sidera
errantia, quibus procella tenebrarum in æternum servata est.
14Prophetavit autem et his septimus ab Adam Henoch dicens:
« Ecce venit Dominus in sanctis milibus suis
15facere iudicium contra omnes et arguere omnem animam de
omnibus operibus impietatis eorum, quibus impie egerunt, et de omnibus
duris, quæ locuti sunt contra eum peccatores impii ».
16Hi sunt murmuratores, querelosi, secundum concupiscentias
suas ambulantes, et os illorum loquitur superba, mirantes personas quæstus
causa.
17Vos autem, carissimi, memores estote verborum, quæ prædicta
sunt ab apostolis Domini nostri Iesu Christi,
18quoniam dicebant vobis: « In novissimo tempore venient
illusores, secundum suas concupiscentias ambulantes impietatum».
19Hi sunt qui segregant, animales, Spiritum non
habentes.
20Vos autem, carissimi, superædificantes vosmetipsos
sanctissimæ vestræ fidei, in Spiritu Sancto orantes,
21ipsos vos in dilectione Dei servate, exspectantes
misericordiam Domini nostri Iesu Christi in vitam æternam.
22Et his quidem miseremini disputantibus;
23illos vero salvate de igne rapientes; aliis autem miseremini
in timore, odientes et eam, quæ carnalis est, maculatam tunicam.
24Ei autem, qui potest vos conservare sine peccato et
constituere ante conspectum gloriæ suæ immaculatos in exsultatione,
25soli Deo salvatori nostro per Iesum Christum Dominum nostrum
gloria, magnificentia, imperium et potestas ante omne sæculum et nunc et in
omnia sæcula. Amen.

Epistula III Ioannis

Index capitulorum:

2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15

2Carissime, in omnibus exopto prospere te agere et valere,
sicut prospere agit anima tua.
3Nam gavisus sum valde, venientibus fratribus et testimonium
perhibentibus veritati tuæ, quomodo tu in veritate ambules.
4Maius horum non habeo gaudium, quam ut audiam filios meos in
veritate ambulare.
5Carissime, fideliter facis, quidquid operaris in fratres et
hoc in peregrinos,
6qui testimonium reddiderunt caritati tuæ in conspectu
ecclesiæ. Bene facies subveniens illis in via digne Deo;
7pro nomine enim profecti sunt, nihil accipientes a
gentilibus.
8Nos ergo debemus sublevare huiusmodi, ut cooperatores simus
veritatis.
9Scripsi aliquid ecclesiæ; sed is qui amat primatum gerere in
eis, Diotrephes, non recipit nos.
10Propter hoc, si venero, commonebo eius opera, quæ facit
verbis malignis garriens in nos; et quasi non ei ista sufficiant, nec ipse
suscipit fratres et eos, qui cupiunt, prohibet et de ecclesia eicit.
11Carissime, noli imitari malum, sed quod bonum est. Qui
benefacit, ex Deo est; qui malefacit, non vidit Deum.
12Demetrio testimonium redditur ab omnibus et ab ipsa
veritate; sed et nos testimonium perhibemus, et scis quoniam testimonium
nostrum verum est.
13Multa habui scribere tibi, sed nolo per atramentum et
calamum scribere tibi;
14spero autem protinus te videre, et os ad os loquemur.
15Pax tibi. Salutant te amici. Saluta amicos nominatim.

Epistula II Ioannis

Index capitulorum:

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13

1Presbyter electæ dominæ et filiis eius, quos ego diligo in veritate, et non ego solus, sed et omnes, qui noverunt veritatem,
2propter veritatem, quæ permanet in nobis et nobiscum erit in
sempiternum.
3Erit nobiscum gratia, misericordia, pax a Deo Patre et a Iesu
Christo, Filio Patris, in veritate et caritate.
4Gavisus sum valde, quoniam inveni de filiis tuis ambulantes
in veritate, sicut mandatum accepimus a Patre.
5Et nunc rogo te, domina, non tamquam mandatum novum scribens
tibi, sed quod habuimus ab initio, ut diligamus alterutrum.
6Et hæc est caritas, ut ambulemus secundum mandata eius; hoc
mandatum est, quemadmodum audistis ab initio, ut in eo ambuletis.
7Quoniam multi seductores prodierunt in mundum, qui non
confitentur Iesum Christum venientem in carne; hic est seductor et
antichristus.
8Videte vosmetipsos, ne perdatis, quæ operati estis, sed ut
mercedem plenam accipiatis.
9Omnis, qui ultra procedit et non manet in doctrina Christi,
Deum non habet; qui permanet in doctrina, hic et Patrem et Filium
habet.
10Si quis venit ad vos et hanc doctrinam non affert, nolite
accipere eum in domum nec « Ave » ei dixeritis;
11qui enim dicit illi: « Ave », communicat operibus
illius malignis.
12Plura habens vobis scribere, nolui per chartam et
atramentum; spero enim me futurum apud vos, et os ad os loqui, ut gaudium
nostrum plenum sit.
13Salutant te filii sororis tuæ electæ.

Epistula I Ioannis

Index capitulorum: 1 2 3 4 5

Capitulum 1

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

1 Quod fuit ab initio, quod
audivimus, quod vidimus oculis nostris, quod perspeximus, et manus
nostræ contrectaverunt de verbo vitæ

2 — et vita apparuit, et vidimus
et testamur et annuntiamus vobis vitam æternam, quæ erat coram
Patre et apparuit nobis —

3 quod vidimus et audivimus,
annuntiamus et vobis, ut et vos communionem habeatis nobiscum.
Communio autem nostra est cum Patre et cum Filio eius Iesu
Christo.

4 Et hæc scribimus nos, ut gaudium
nostrum sit plenum.

5 Et hæc est annuntiatio, quam
audivimus ab eo et annuntiamus vobis, quoniam Deus lux est, et
tenebræ in eo non sunt ullæ.

6 Si dixerimus quoniam communionem
habemus cum eo, et in tenebris ambulamus, mentimur et non facimus
veritatem;

7 si autem in luce ambulemus, sicut
ipse est in luce, communionem habemus ad invicem, et sanguis Iesu
Filii eius mundat nos ab omni peccato.

8 Si dixerimus quoniam peccatum non
habemus, nosmetipsos seducimus, et veritas in nobis non est.

9 Si confiteamur peccata nostra,
fidelis est et iustus, ut remittat nobis peccata et emundet nos ab
omni iniustitia.

10 Si dixerimus quoniam non peccavimus,
mendacem facimus eum, et verbum eius non est in nobis.

Capitulum 2

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29
vel ad indicem capitulorum supra

1 Filioli mei, hæc scribo vobis, ut
non peccetis. Sed si quis peccaverit, advocatum habemus ad Patrem,
Iesum Christum iustum;

2 et ipse est propitiatio pro peccatis
nostris, non pro nostris autem tantum sed etiam pro totius
mundi.

3 Et in hoc cognoscimus quoniam novimus
eum: si mandata eius servemus.

4 Qui dicit: « Novi
eum », et mandata eius non servat, mendax est, et in
isto veritas non est;

5 qui autem servat verbum eius, vere in
hoc caritas Dei consummata est. In hoc cognoscimus quoniam in ipso
sumus.

6 Qui dicit se in ipso manere, debet,
sicut ille ambulavit, et ipse ambulare.

7 Carissimi, non mandatum novum scribo
vobis sed mandatum vetus, quod habuistis ab initio: mandatum vetus
est verbum, quod audistis.

8 Verumtamen mandatum novum scribo
vobis, quod est verum in ipso et in vobis, quoniam tenebræ
transeunt, et lumen verum iam lucet.

9 Qui dicit se in luce esse, et fratrem
suum odit, in tenebris est usque adhuc.

10 Qui diligit fratrem suum, in lumine
manet, et scandalum ei non est;

11 qui autem odit fratrem suum, in
tenebris est et in tenebris ambulat et nescit quo vadat, quoniam
tenebræ obcæcaverunt oculos eius.

12 Scribo vobis, filioli: Remissa sunt
vobis peccata propter nomen eius.

13 Scribo vobis, patres: Nostis eum,
qui ab initio est. Scribo vobis, adulescentes: Vicistis
Malignum.

14 Scripsi vobis, parvuli: Nostis
Patrem. Scripsi vobis, patres: Nostis eum, qui ab initio est.
Scripsi vobis, adulescentes: Fortes estis, et verbum Dei in vobis
manet, et vicistis Malignum.

15 Nolite diligere mundum neque ea,
quæ in mundo sunt. Si quis diligit mundum, non est caritas Patris
in eo;

16 quoniam omne, quod est in mundo,
concupiscentia carnis et concupiscentia oculorum et iactantia
divitiarum, non est ex Patre, sed ex mundo est.

17 Et mundus transit, et concupiscentia
eius; qui autem facit voluntatem Dei, manet in æternum.

18 Filioli, novissima hora est; et
sicut audistis quia antichristus venit, ita nunc antichristi multi
adsunt, unde cognoscimus quoniam novissima hora est.

19 Ex nobis prodierunt, sed non erant
ex nobis, nam si fuissent ex nobis, permansissent nobiscum; sed ut
manifestaretur quoniam illi omnes non sunt ex nobis.

20 Sed vos unctionem habetis a Sancto
et scitis omnes.

21 Non scripsi vobis quasi nescientibus
veritatem sed quasi scientibus eam, et quoniam omne mendacium ex
veritate non est.

22 Quis est mendax, nisi is qui negat
quoniam Iesus est Christus? Hic est antichristus, qui negat Patrem
et Filium.

23 Omnis, qui negat Filium, nec Patrem
habet; qui confitetur Filium, et Patrem habet.

24 Vos, quod audistis ab initio, in
vobis permaneat; si in vobis permanserit, quod ab initio audistis,
et vos in Filio et in Patre manebitis.

25 Et hæc est repromissio, quam ipse
pollicitus est nobis: vitam æternam.

26 Hæc scripsi vobis de eis, qui
seducunt vos.

27 Et vos, unctionem, quam accepistis
ab eo, manet in vobis, et non necesse habetis, ut aliquis doceat
vos; sed sicut unctio ipsius docet vos de omnibus, et verum est, et
non est mendacium, et, sicut docuit vos, manetis in eo.

28 Et nunc, filioli, manete in eo, ut,
cum apparuerit, habeamus fiduciam et non confundamur ab eo in
adventu eius.

29 Si scitis quoniam iustus est,
scitote quoniam et omnis, qui facit iustitiam, ex ipso natus
est.

Capitulum 3

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24
vel ad indicem capitulorum supra

1 Videte qualem caritatem dedit
nobis Pater, ut filii Dei nominemur, et sumus! Propter hoc mundus
non cognoscit nos, quia non cognovit eum.

2 Carissimi, nunc filii Dei sumus, et
nondum manifestatum est quid erimus; scimus quoniam, cum ipse
apparuerit, similes ei erimus, quoniam videbimus eum, sicuti
est.

3 Et omnis, qui habet spem hanc in eo,
purificat se, sicut ille purus est.

4 Omnis, qui facit peccatum, et
iniquitatem facit, quia peccatum est iniquitas.

5 Et scitis quoniam ille apparuit, ut
peccata tolleret, et peccatum in eo non est.

6 Omnis, qui in eo manet, non peccat;
omnis, qui peccat, non vidit eum nec novit eum.

7 Filioli, nemo vos seducat. Qui facit
iustitiam, iustus est, sicut ille iustus est;

8 qui facit peccatum, ex Diabolo est,
quoniam a principio Diabolus peccat. Propter hoc apparuit Filius
Dei, ut dissolvat opera Diaboli.

9 Omnis, qui natus est ex Deo, peccatum
non facit, quoniam semen ipsius in eo manet; et non potest peccare,
quoniam ex Deo natus est.

10 In hoc manifesti sunt filii Dei et
filii Diaboli: omnis, qui non facit iustitiam, non est ex Deo, et
qui non diligit fratrem suum.

11 Quoniam hæc est annuntiatio, quam
audistis ab initio, ut diligamus alterutrum.

12 Non sicut Cain: ex Maligno erat et
occidit fratrem suum. Et propter quid occidit eum? Quoniam opera
eius maligna erant, fratris autem eius iusta.

13 Nolite mirari, fratres, si odit vos
mundus.

14 Nos scimus quoniam transivimus de
morte in vitam, quoniam diligimus fratres; qui non diligit, manet
in morte.

15 Omnis, qui odit fratrem suum,
homicida est, et scitis quoniam omnis homicida non habet vitam
æternam in semetipso manentem.

16 In hoc novimus caritatem, quoniam
ille pro nobis animam suam posuit; et nos debemus pro fratribus
animas ponere.

17 Qui habuerit substantiam mundi et
viderit fratrem suum necesse habere et clauserit viscera sua ab eo,
quomodo caritas Dei manet in eo?

18 Filioli, non diligamus verbo nec
lingua sed in opere et veritate.

19 In hoc cognoscemus quoniam ex
veritate sumus, et in conspectu eius placabimus corda nostra,

20 quoniam si reprehenderit nos cor,
maior est Deus corde nostro et cognoscit omnia.

21 Carissimi, si cor nostrum non
reprehenderit nos, fiduciam habemus ad Deum

22 et, quodcumque petierimus, accipimus
ab eo, quoniam mandata eius custodimus et ea, quæ sunt placita
coram eo, facimus.

23 Et hoc est mandatum eius, ut
credamus nomini Filii eius Iesu Christi et diligamus alterutrum,
sicut dedit mandatum nobis.

24 Et, qui servat mandata eius, in ipso
manet, et ipse in eo; et in hoc cognoscimus quoniam manet in nobis,
ex Spiritu, quem nobis dedit.

Capitulum 4

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21
vel ad indicem capitulorum supra

1 Carissimi, nolite omni spiritui
credere, sed probate spiritus si ex Deo sint, quoniam multi
pseudoprophetæ prodierunt in mundum.

2 In hoc cognoscitis Spiritum Dei:
omnis spiritus, qui confitetur Iesum Christum in carne venisse, ex
Deo est.

3 Et omnis spiritus, qui non confitetur
Iesum, ex Deo non est; et hoc est antichristi, quod audistis
quoniam venit, et nunc iam in mundo est.

4 Vos ex Deo estis, filioli, et
vicistis eos, quoniam maior est, qui in vobis est, quam qui in
mundo.

5 Ipsi ex mundo sunt; ideo ex mundo
loquuntur, et mundus eos audit.

6 Nos ex Deo sumus. Qui cognoscit Deum,
audit nos; qui non est ex Deo, non audit nos. Ex hoc cognoscimus
Spiritum veritatis et spiritum erroris.

7 Carissimi, diligamus invicem, quoniam
caritas ex Deo est; et omnis, qui diligit, ex Deo natus est et
cognoscit Deum.

8 Qui non diligit, non cognovit Deum,
quoniam Deus caritas est.

9 In hoc apparuit caritas Dei in nobis,
quoniam Filium suum unigenitum misit Deus in mundum, ut vivamus per
eum.

10 In hoc est caritas, non quasi nos
dilexerimus Deum, sed quoniam ipse dilexit nos et misit Filium suum
propitiationem pro peccatis nostris.

11 Carissimi, si sic Deus dilexit nos,
et nos debemus alterutrum diligere.

12 Deum nemo vidit umquam; si diligamus
invicem, Deus in nobis manet, et caritas eius in nobis consummata
est.

13 In hoc cognoscimus quoniam in ipso
manemus, et ipse in nobis, quoniam de Spiritu suo dedit nobis.

14 Et nos vidimus et testificamur
quoniam Pater misit Filium salvatorem mundi.

15 Quisque confessus fuerit:
« Iesus est Filius Dei », Deus in ipso manet,
et ipse in Deo.

16 Et nos, qui credidimus, novimus
caritatem, quam habet Deus in nobis. Deus caritas est; et, qui
manet in caritate, in Deo manet, et Deus in eo manet.

17 In hoc consummata est caritas
nobiscum, ut fiduciam habeamus in die iudicii; quia sicut ille est,
et nos sumus in hoc mundo.

18 Timor non est in caritate, sed
perfecta caritas foras mittit timorem, quoniam timor pœnam habet;
qui autem timet, non est consummatus in caritate.

19 Nos diligimus, quoniam ipse prior
dilexit nos.

20 Si quis dixerit: « Diligo
Deum », et fratrem suum oderit, mendax est; qui enim non
diligit fratrem suum, quem videt, Deum, quem non videt, non potest
diligere.

21 Et hoc mandatum habemus ab eo, ut,
qui diligit Deum, diligat et fratrem suum.

Capitulum 5

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21
vel ad indicem capitulorum supra

1 Omnis, qui credit quoniam Iesus
est Christus, ex Deo natus est; et omnis, qui diligit Deum, qui
genuit, diligit et eum, qui natus est ex eo.

2 In hoc cognoscimus quoniam diligimus
natos Dei, cum Deum diligamus et mandata eius faciamus.

3 Hæc est enim caritas Dei, ut mandata
eius servemus; et mandata eius gravia non sunt,

4 quoniam omne, quod natum est ex Deo,
vincit mundum; et hæc est victoria, quæ vicit mundum: fides
nostra.

5 Quis est qui vincit mundum, nisi qui
credit quoniam Iesus est Filius Dei?

6 Hic est, qui venit per aquam et
sanguinem, Iesus Christus; non in aqua solum sed in aqua et in
sanguine. Et Spiritus est, qui testificatur, quoniam Spiritus est
veritas.

7 Quia tres sunt, qui
testificantur:

8 Spiritus et aqua et sanguis; et hi
tres in unum sunt.

9 Si testimonium hominum accipimus,
testimonium Dei maius est, quoniam hoc est testimonium Dei, quia
testificatus est de Filio suo.

10 Qui credit in Filium Dei, habet
testimonium in se. Qui non credit Deo, mendacem facit eum, quoniam
non credidit in testimonium, quod testificatus est Deus de Filio
suo.

11 Et hoc est testimonium, quoniam
vitam æternam dedit nobis Deus, et hæc vita in Filio eius
est.

12 Qui habet Filium, habet vitam; qui
non habet Filium Dei, vitam non habet.

13 Hæc scripsi vobis, ut sciatis
quoniam vitam habetis æternam, qui creditis in nomen Filii
Dei.

14 Et hæc est fiducia, quam habemus ad
eum, quia si quid petierimus secundum voluntatem eius, audit
nos.

15 Et si scimus quoniam audit nos,
quidquid petierimus, scimus quoniam habemus petitiones, quas
postulavimus ab eo.

16 Si quis videt fratrem suum peccare
peccatum non ad mortem, petet, et dabit ei Deus vitam, peccantibus
non ad mortem. Est peccatum ad mortem; non pro illo dico, ut
roget.

17 Omnis iniustitia peccatum est, et
est peccatum non ad mortem.

18 Scimus quoniam omnis, qui natus est
ex Deo, non peccat, sed ille, qui genitus est ex Deo, conservat
eum, et Malignus non tangit eum.

19 Scimus quoniam ex Deo sumus, et
mundus totus in Maligno positus est.

20 Et scimus quoniam Filius Dei venit
et dedit nobis sensum, ut cognoscamus eum, qui verus est; et sumus
in eo, qui verus est, in Filio eius Iesu Christo. Hic est qui verus
est, Deus et vita æterna.

21 Filioli, custodite vos a
simulacris!

Epistula II Petri

Index capitulorum: 1 2 3

Capitulum 1

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21

1 Simon Petrus servus et apostolus
Iesu Christi his, qui coæqualem nobis sortiti sunt fidem in
iustitia Dei nostri et salvatoris Iesu Christi:

2 gratia vobis et pax multiplicetur in
cognitione Dei et Iesu Domini nostri.

3 Quomodo omnia nobis divinæ virtutis
suæ ad vitam et pietatem donatæ per cognitionem eius, qui vocavit
nos propria gloria et virtute,

4 per quæ pretiosa et maxima nobis
promissa donata sunt, ut per hæc efficiamini divinæ consortes
naturæ, fugientes eam, quæ in mundo est in concupiscentia,
corruptionem;

5 et propter hoc ipsum curam omnem
subinferentes ministrate in fide vestra virtutem, in virtute autem
scientiam,

6 in scientia autem continentiam, in
continentia autem patientiam, in patientia autem pietatem,

7 in pietate autem amorem
fraternitatis, in amore autem fraternitatis caritatem.

8 Hæc enim vobis, cum adsint et
abundent, non vacuos nec sine fructu vos constituunt in Domini
nostri Iesu Christi cognitionem;

9 cui enim non præsto sunt hæc,
cæcus est et nihil procul cernens, oblivionem accipiens
purgationis veterum suorum delictorum.

10 Quapropter, fratres, magis satagite,
ut firmam vestram vocationem et electionem faciatis. Hæc enim
facientes non offendetis aliquando;

11 sic enim abundanter ministrabitur
vobis introitus in æternum regnum Domini nostri et salvatoris Iesu
Christi.

12 Propter quod incipiam vos semper
commonere de his, et quidem scientes et confirmatos in præsenti
veritate.

13 Iustum autem arbitror, quamdiu sum
in hoc tabernaculo, suscitare vos in commonitione,

14 certus quod velox est depositio
tabernaculi mei, secundum quod et Dominus noster Iesus Christus
significavit mihi;

15 dabo autem operam et frequenter
habere vos post obitum meum, ut horum memoriam faciatis.

16 Non enim captiosas fabulas secuti
notam fecimus vobis Domini nostri Iesu Christi virtutem et
adventum, sed speculatores facti illius magnitudinis.

17 Accipiens enim a Deo Patre honorem
et gloriam, voce prolata ad eum huiuscemodi a magnifica gloria:
« Filius meus, dilectus meus hic est, in quo ego mihi
complacui »;

18 et hanc vocem nos audivimus de cælo
prolatam, cum essemus cum ipso in monte sancto.

19 Et habemus firmiorem propheticum
sermonem, cui bene facitis attendentes quasi lucernæ lucenti in
caliginoso loco, donec dies illucescat, et lucifer oriatur in
cordibus vestris,

20 hoc primum intellegentes quod omnis
prophetia Scripturæ propria interpretatione non fit;

21 non enim voluntate humana prolata
est prophetia aliquando, sed a Spiritu Sancto ducti locuti sunt a
Deo homines.

Capitulum 2

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22
vel ad indicem capitulorum supra

1 Fuerunt vero et pseudoprophetæ
in populo, sicut et in vobis erunt magistri mendaces, qui
introducent sectas perditionis et eum, qui emit eos, Dominatorem
negantes superducent sibi celerem perditionem.

2 Et multi sequentur eorum luxurias,
propter quos via veritatis blasphemabitur;

3 et in avaritia fictis verbis de vobis
negotiabuntur. Quibus iudicium iam olim non cessat, et perditio
eorum non dormitat.

4 Si enim Deus angelis peccantibus non
pepercit, sed rudentibus inferni detractos in tartarum tradidit in
iudicium reservatos:

5 et originali mundo non pepercit, sed
octavum Noe iustitiæ præconem custodivit diluvium mundo impiorum
inducens;

6 et civitates Sodomæ et Gomorræ in
cinerem redigens eversione damnavit, exemplum ponens eorum, quæ
sunt impiis futura:

7 et iustum Lot oppressum a nefandorum
luxuria conversationis eruit:

8 aspectu enim et auditu iustus
habitans apud eos, de die in diem animam iustam iniquis operibus
cruciabat.

9 Novit Dominus pios de tentatione
eripere, iniquos vero in diem iudicii puniendos reservare,

10 maxime autem eos, qui post carnem in
concupiscentia immunditiæ ambulant dominationemque contemnunt.
Audaces, superbi, glorias non metuunt blasphemantes,

11 ubi angeli fortitudine et virtute
cum sint maiores, non portant adversum illas coram Domino iudicium
blasphemiæ.

12 Hi vero, velut irrationabilia
animalia naturaliter genita in captionem et in corruptionem, in
his, quæ ignorant, blasphemantes, in corruptione sua et
corrumpentur

13 inviti percipientes mercedem
iniustitiæ; voluptatem existimantes diei delicias, coinquinationes
et maculæ deliciis affluentes, in voluptatibus suis luxuriantes
vobiscum,

14 oculos habentes plenos adulteræ et
incessabiles delicti, pellicientes animas instabiles, cor
exercitatum avaritiæ habentes, maledictionis filii;

15 derelinquentes rectam viam
erraverunt, secuti viam Balaam ex Bosor, qui mercedem iniquitatis
amavit,

16 correptionem vero habuit suæ
prævaricationis; subiugale mutum in hominis voce loquens prohibuit
prophetæ insipientiam.

17 Hi sunt fontes sine aqua, et nebulæ
turbine exagitatæ, quibus caligo tenebrarum reservatur.

18 Superba enim vanitatis loquentes
pelliciunt in concupiscentiis carnis luxuriis illos, qui paululum
effugiunt eos, qui in errore conversantur,

19 libertatem illis promittentes, cum
ipsi servi sint corruptionis; a quo enim quis superatus est, huius
servus est.

20 Si enim refugientes coinquinationes
mundi in cognitione Domini nostri et Salvatoris Iesu Christi his
rursus implicati superantur, facta sunt eis posteriora deteriora
prioribus.

21 Melius enim erat illis non
cognoscere viam iustitiæ, quam post agnitionem retrorsum converti
ab eo, quod illis traditum est, sancto mandato.

22 Contigit enim eis illud veri
proverbii:
« Canis reversus ad suum vomitum »,
et « Sus lota in volutabro luti ».

Capitulum 3

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18
vel ad indicem capitulorum supra

1 Hanc vobis, carissimi, iam
secundam scribo epistulam, in quibus excito vestram in commonitione
sinceram mentem,

2 ut memores sitis eorum, quæ
prædicta sunt verborum a sanctis prophetis, et ab apostolis
traditi vobis præcepti Domini et Salvatoris;

3 hoc primum scientes, quod venient in
novissimis diebus in illusione illudentes, iuxta proprias
concupiscentias suas ambulantes,

4 dicentes: « Ubi est
promissio adventus eius? Ex quo enim patres dormierunt, omnia sic
perseverant ab initio creaturæ ».

5 Latet enim eos hoc volentes, quod
cæli erant prius, et terra de aqua et per aquam consistens Dei
verbo,

6 per quæ ille tunc mundus aqua
inundatus periit;

7 cæli autem, qui nunc sunt, et terra
eodem verbo repositi sunt igni, servati in diem iudicii et
perditionis impiorum hominum.

8 Unum vero hoc non lateat vos,
carissimi, quia unus dies apud Dominum sicut mille anni, et mille
anni sicut dies unus.

9 Non tardat Dominus promissionem,
sicut quidam tarditatem existimant, sed patienter agit in vos
nolens aliquos perire, sed omnes ad pænitentiam reverti.

10 Adveniet autem dies Domini ut fur,
in qua cæli magno impetu transient, elementa vero calore
solventur, et terra et opera, quæ in ea invenientur.

11 Cum hæc omnia ita dissolvenda sint,
quales oportet esse vos in sanctis conversationibus et
pietatibus,

12 exspectantes et properantes adventum
diei Dei, propter quam cæli ardentes solventur, et elementa ignis
ardore tabescent!

13 Novos vero cælos et terram novam
secundum promissum ipsius exspectamus, in quibus iustitia
habitat.

14 Propter quod, carissimi, hæc
exspectantes satagite immaculati et inviolati ei inveniri in
pace;

15 et Domini nostri longanimitatem,
salutem arbitramini, sicut et carissimus frater noster Paulus
secundum datam sibi sapientiam scripsit vobis,

16 sicut et in omnibus epistulis
loquens in eis de his; in quibus sunt quædam difficilia
intellectu, quæ indocti et instabiles depravant, sicut et ceteras
Scripturas, ad suam ipsorum perditionem.

17 Vos igitur, dilecti, præscientes
custodite, ne iniquorum errore simul abducti excidatis a propria
firmitate;

18 crescite vero in gratia et in
cognitione Domini nostri et Salvatoris Iesu Christi. Ipsi gloria et
nunc et in diem æternitatis. Amen.

Epistula I Petri

Index capitulorum: 1 2 3 4 5

Capitulum 1

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25

1 Petrus apostolus Iesu Christi
electis advenis dispersionis Ponti, Galatiæ, Cappadociæ, Asiæ et
Bithyniæ,

2 secundum præscientiam Dei Patris, in
sanctificatione Spiritus, in obœdientiam et aspersionem sanguinis
Iesu Christi: gratia vobis et pax multiplicetur.

3 Benedictus Deus et Pater Domini
nostri Iesu Christi, qui secundum magnam misericordiam suam
regeneravit nos in spem vivam per resurrectionem Iesu Christi ex
mortuis,

4 in hereditatem incorruptibilem et
incontaminatam et immarcescibilem, conservatam in cælis propter
vos,

5 qui in virtute Dei custodimini per
fidem in salutem, paratam revelari in tempore novissimo.

6 In quo exsultatis, modicum nunc si
oportet contristati in variis tentationibus,

7 ut probatio vestræ fidei multo
pretiosior auro, quod perit, per ignem quidem probato, inveniatur
in laudem et gloriam et honorem in revelatione Iesu Christi.

8 Quem cum non videritis, diligitis; in
quem nunc non videntes, credentes autem, exsultatis lætitia
inenarrabili et glorificata,

9 reportantes finem fidei vestræ
salutem animarum.

10 De qua salute exquisierunt atque
scrutati sunt prophetæ, qui de futura in vos gratia
prophetaverunt,

11 scrutantes in quod vel quale tempus
significaret, qui erat in eis Spiritus Christi, prænuntians eas,
quæ in Christo sunt, passiones et posteriores glorias;

12 quibus revelatum est quia non sibi
ipsis, vobis autem ministrabant ea, quæ nunc nuntiata sunt vobis
per eos, qui evangelizaverunt vos, Spiritu Sancto misso de cælo,
in quæ desiderant angeli prospicere.

13 Propter quod succincti lumbos mentis
vestræ, sobrii, perfecte sperate in eam, quæ offertur vobis,
gratiam in revelatione Iesu Christi.

14 Quasi filii obœdientiæ, non
configurati prioribus in ignorantia vestra desideriis,

15 sed secundum eum, qui vocavit vos,
sanctum, et ipsi sancti in omni conversatione sitis,

16 quoniam scriptum est:
« Sancti eritis, quia ego sanctus sum ».

17 Et si Patrem invocatis eum, qui sine
acceptione personarum iudicat secundum uniuscuiusque opus, in
timore incolatus vestri tempore conversamini,

18 scientes quod non corruptibilibus
argento vel auro redempti estis de vana vestra conversatione a
patribus tradita,

19 sed pretioso sanguine quasi Agni
incontaminati et immaculati Christi,

20 præcogniti quidem ante
constitutionem mundi, manifestati autem novissimis temporibus
propter vos,

21 qui per ipsum fideles estis in Deum,
qui suscitavit eum a mortuis et dedit ei gloriam, ut fides vestra
et spes esset in Deum.

22 Animas vestras castificantes in
obœdientia veritatis ad fraternitatis amorem non fictum, ex corde
invicem diligite attentius,

23 renati non ex semine corruptibili
sed incorruptibili per verbum Dei vivum et permanens:

24 quia
omnis caro ut fenum,
et omnis gloria eius tamquam flos feni.
Exaruit fenum, et flos decidit;

25 verbum autem Domini manet in
æternum.
Hoc est autem verbum, quod evangelizatum est in vos.

Capitulum 2

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25
vel ad indicem capitulorum supra

1 Deponentes igitur omnem malitiam
et omnem dolum et simulationes et invidias et omnes
detractiones,

2 sicut modo geniti infantes, rationale
sine dolo lac concupiscite, ut in eo crescatis in salutem,

3 si gustastis quoniam dulcis
Dominus.

4 Ad quem accedentes, lapidem vivum, ab
hominibus quidem reprobatum, coram Deo autem electum,
pretiosum,

5 et ipsi tamquam lapides vivi
ædificamini domus spiritalis in sacerdotium sanctum offerre
spiritales hostias acceptabiles Deo per Iesum Christum.

6 Propter quod continet Scriptura:
« Ecce pono in Sion lapidem angularem, electum,
pretiosum;
et, qui credit in eo, non confundetur ».

7 Vobis igitur honor credentibus; non
credentibus autem
« Lapis, quem reprobaverunt ædificantes, hic factus est
in caput anguli »

8 et « lapis offensionis et
petra scandali »; qui offendunt verbo non credentes, in
quod et positi sunt.

9 Vos autem genus electum, regale
sacerdotium, gens sancta, populus in acquisitionem, ut virtutes
annuntietis eius, qui de tenebris vos vocavit in admirabile lumen
suum:

10 qui aliquando non populus, nunc
autem populus Dei; qui non consecuti misericordiam, nunc autem
misericordiam consecuti.

11 Carissimi, obsecro tamquam advenas
et peregrinos abstinere vos a carnalibus desideriis, quæ militant
adversus animam;

12 conversationem vestram inter gentes
habentes bonam, ut in eo, quod detrectant de vobis tamquam de
malefactoribus, ex bonis operibus considerantes glorificent Deum in
die visitationis.

13 Subiecti estote omni humanæ
creaturæ propter Dominum: sive regi quasi præcellenti

14 sive ducibus tamquam ab eo missis ad
vindictam malefactorum, laudem vero bonorum;

15 quia sic est voluntas Dei, ut
benefacientes obmutescere faciatis imprudentium hominum
ignorantiam,

16 quasi liberi, et non quasi velamen
habentes malitiæ libertatem, sed sicut servi Dei.

17 Omnes honorate, fraternitatem
diligite, Deum timete, regem honorificate.

18 Servi, subditi estote in omni timore
dominis, non tantum bonis et modestis sed etiam pravis.

19 Hæc est enim gratia, si propter
conscientiam Dei sustinet quis tristitias, patiens iniuste.

20 Quæ enim gloria est, si peccantes
et colaphizati sustinetis? Sed si benefacientes et patientes
sustinetis, hæc est gratia apud Deum.

21 In hoc enim vocati estis, quia
et Christus passus est pro vobis,
vobis relinquens exemplum,
ut sequamini vestigia eius:

22 qui peccatum non fecit,
nec inventus est dolus in ore ipsius;

23 qui cum malediceretur, non
remaledicebat;
cum pateretur, non comminabatur, commendabat autem iuste
iudicanti;

24 qui peccata nostra ipse pertulit
in corpore suo super lignum,
ut peccatis mortui iustitiæ viveremus;
cuius livore sanati estis.

25 Eratis enim sicut oves errantes,
sed conversi estis nunc ad pastorem et episcopum animarum
vestrarum.

Capitulum 3

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22
vel ad indicem capitulorum supra

1 Similiter mulieres subditæ sint
suis viris, ut et si qui non credunt verbo, per mulierum
conversationem sine verbo lucrifiant,

2 considerantes castam in timore
conversationem vestram;

3 quarum sit non extrinsecus
capillaturæ aut circumdationis auri aut indumenti vestimentorum
cultus,

4 sed qui absconditus cordis est homo,
in incorruptibilitate mitis et quieti spiritus, qui est in
conspectu Dei locuples.

5 Sic enim aliquando et sanctæ
mulieres sperantes in Deo ornabant se subiectæ propriis viris,

6 sicut Sara obœdiebat Abrahæ dominum
eum vocans: cuius estis filiæ benefacientes et non timentes ullam
perturbationem.

7 Viri similiter cohabitantes secundum
scientiam quasi infirmiori vaso muliebri impertientes honorem,
tamquam et coheredibus gratiæ vitæ, uti ne impediantur orationes
vestræ.

8 In fine autem omnes unanimes,
compatientes, fraternitatis amatores, misericordes, humiles,

9 non reddentes malum pro malo vel
maledictum pro maledicto, sed e contrario benedicentes, quia in hoc
vocati estis, ut benedictionem hereditate accipiatis.

10 « Qui enim vult vitam
diligere
et videre dies bonos,
coerceat linguam suam a malo,

11 et labia eius ne loquantur
dolum;
declinet autem a malo et faciat bonum,
inquirat pacem et persequatur eam.

12 Quia oculi Domini super iustos,
et aures eius in preces eorum;
vultus autem Domini super facientes mala ».

13 Et quis est qui vobis noceat, si
boni æmulatores fueritis?

14 Sed et si patimini propter
iustitiam, beati! Timorem autem eorum ne timueritis et non
conturbemini,

15 Dominum autem Christum sanctificate
in cordibus vestris, parati semper ad defensionem omni poscenti vos
rationem de ea, quæ in vobis est spe;

16 sed cum mansuetudine et timore,
conscientiam habentes bonam, ut in quo de vobis detrectatur,
confundantur, qui calumniantur vestram bonam in Christo
conversationem.

17 Melius est enim benefacientes, si
velit voluntas Dei, pati quam malefacientes.

18 Quia et Christus semel pro peccatis
passus est, iustus pro iniustis, ut vos adduceret ad Deum,
mortificatus quidem carne, vivificatus autem Spiritu:

19 in quo et his, qui in carcere erant,
spiritibus adveniens prædicavit,

20 qui increduli fuerant aliquando,
quando exspectabat Dei patientia in diebus Noe, cum fabricaretur
arca, in qua pauci, id est octo animæ, salvæ factæ sunt per
aquam.

21 Cuius antitypum, baptisma, et vos
nunc salvos facit, non carnis depositio sordium sed conscientiæ
bonæ rogatio in Deum, per resurrectionem Iesu Christi,

22 qui est in dextera Dei, profectus in
cælum, subiectis sibi angelis et potestatibus et virtutibus.

Capitulum 4

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19
vel ad indicem capitulorum supra

1 Christo igitur passo in carne, et
vos eadem cogitatione armamini, quia, qui passus est carne, desiit
a peccato;

2 ut iam non hominum concupiscentiis
sed voluntate Dei, quod reliquum est in carne vivat temporis.

3 Sufficit enim præteritum tempus ad
voluntatem gentium consummandam, vobis, qui ambulastis in luxuriis,
concupiscentiis, vinolentiis, comissationibus, potationibus et
illicitis idolorum cultibus.

4 In quo mirantur non concurrentibus
vobis in eandem luxuriæ effusionem, blasphemantes;

5 qui reddent rationem ei, qui paratus
est iudicare vivos et mortuos.

6 Propter hoc enim et mortuis
evangelizatum est, ut iudicentur quidem secundum homines carne,
vivant autem secundum Deum Spiritu.

7 Omnium autem finis appropinquavit.
Estote itaque prudentes et vigilate in orationibus.

8 Ante omnia mutuam in vosmetipsos
caritatem continuam habentes, quia caritas operit multitudinem
peccatorum;

9 hospitales invicem sine
murmuratione;

10 unusquisque, sicut accepit
donationem, in alterutrum illam administrantes, sicut boni
dispensatores multiformis gratiæ Dei.

11 Si quis loquitur, quasi sermones
Dei; si quis ministrat, tamquam ex virtute, quam largitur Deus, ut
in omnibus glorificetur Deus per Iesum Christum: cui est gloria et
imperium in sæcula sæculorum. Amen.

12 Carissimi, nolite mirari in fervore,
qui ad tentationem vobis fit, quasi novi aliquid vobis
contingat,

13 sed, quemadmodum communicatis
Christi passionibus, gaudete, ut et in revelatione gloriæ eius
gaudeatis exsultantes.

14 Si exprobramini in nomine Christi,
beati, quoniam Spiritus gloriæ et Dei super vos requiescit.

15 Nemo enim vestrum patiatur quasi
homicida aut fur aut maleficus aut alienorum speculator;

16 si autem ut christianus, non
erubescat, glorificet autem Deum in isto nomine.

17 Quoniam tempus est, ut incipiat
iudicium a domo Dei; si autem primum a nobis, qui finis eorum, qui
non credunt Dei evangelio?

18 « Et si iustus vix
salvatur,
impius et peccator ubi parebit? ».

19 Itaque et hi, qui patiuntur secundum
voluntatem Dei, fideli Creatori commendent animas suas in
benefacto.

Capitulum 5

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14
vel ad indicem capitulorum supra

1 Seniores ergo, qui in vobis sunt,
obsecro, consenior et testis Christi passionum, qui et eius, quæ
in futuro revelanda est, gloriæ communicator:

2 Pascite, qui est in vobis, gregem
Dei, providentes non coacto sed spontanee secundum Deum, neque
turpis lucri gratia sed voluntarie,

3 neque ut dominantes in cleris sed
formæ facti gregis.

4 Et cum apparuerit Princeps pastorum,
percipietis immarcescibilem gloriæ coronam.

5 Similiter, adulescentes, subditi
estote senioribus. Omnes autem invicem humilitatem induite,
quia
Deus superbis resistit,
humilibus autem dat gratiam.

6 Humiliamini igitur sub potenti manu
Dei, ut vos exaltet in tempore,

7 omnem sollicitudinem vestram
proicientes in eum, quoniam ipsi cura est de vobis.

8 Sobrii estote, vigilate. Adversarius
vester Diabolus tamquam leo rugiens circuit quærens quem
devoret.

9 Cui resistite fortes fide, scientes
eadem passionum ei, quæ in mundo est, vestræ fraternitati
fieri.

10 Deus autem omnis gratiæ, qui
vocavit vos in æternam suam gloriam in Christo Iesu, modicum
passos ipse perficiet, confirmabit, solidabit, fundabit.

11 Ipsi imperium in sæcula sæculorum.
Amen.

12 Per Silvanum vobis fidelem fratrem,
ut arbitror, breviter scripsi, obsecrans et contestans hanc esse
veram gratiam Dei; in qua state.

13 Salutat vos, quæ est in Babylone,
coelecta et Marcus filius meus.

14 Salutate invicem in osculo
caritatis.
Pax vobis omnibus, qui estis in Christo.

Epistula Iacobi

Index capitulorum: 1 2 3 4 5

Capitulum 1

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27

1 Iacobus, Dei et Domini Iesu
Christi servus, duodecim tribubus, quæ sunt in dispersione,
salutem.

2 Omne gaudium existimate, fratres mei,
cum in tentationibus variis incideritis,

3 scientes quod probatio fidei vestræ
patientiam operatur;

4 patientia autem opus perfectum
habeat, ut sitis perfecti et integri, in nullo deficientes.

5 Si quis autem vestrum indiget
sapientia, postulet a Deo, qui dat omnibus affluenter et non
improperat, et dabitur ei.

6 Postulet autem in fide nihil
hæsitans; qui enim hæsitat, similis est fluctui maris, qui a
vento movetur et circumfertur.

7 Non ergo æstimet homo ille quod
accipiat aliquid a Domino,

8 vir duplex animo, inconstans in
omnibus viis suis.

9 Glorietur autem frater humilis in
exaltatione sua,

10 dives autem in humilitate sua,
quoniam sicut flos feni transibit.

11 Exortus est enim sol cum ardore et
arefecit fenum, et flos eius decidit, et decor vultus eius
deperiit; ita et dives in itineribus suis marcescet.

12 Beatus vir, qui suffert tentationem,
quia, cum probatus fuerit, accipiet coronam vitæ, quam repromisit
Deus diligentibus se.

13 Nemo, cum tentatur, dicat:
« A Deo tentor »; Deus enim non tentatur
malis, ipse autem neminem tentat.

14 Unusquisque vero tentatur a
concupiscentia sua abstractus et illectus;

15 dein concupiscentia, cum conceperit,
parit peccatum; peccatum vero, cum consummatum fuerit, generat
mortem.

16 Nolite errare, fratres mei
dilectissimi.

17 Omne datum optimum et omne donum
perfectum de sursum est, descendens a Patre luminum, apud quem non
est transmutatio nec vicissitudinis obumbratio.

18 Voluntarie genuit nos verbo
veritatis, ut simus primitiæ quædam creaturæ eius.

19 Scitis, fratres mei dilecti. Sit
autem omnis homo velox ad audiendum, tardus autem ad loquendum et
tardus ad iram;

20 ira enim viri iustitiam Dei non
operatur.

21 Propter quod abicientes omnem
immunditiam et abundantiam malitiæ, in mansuetudine suscipite
insitum verbum, quod potest salvare animas vestras.

22 Estote autem factores verbi et non
auditores tantum fallentes vosmetipsos.

23 Quia si quis auditor est verbi et
non factor, hic comparabitur viro consideranti vultum nativitatis
suæ in speculo;

24 consideravit enim se et abiit, et
statim oblitus est qualis fuerit.

25 Qui autem perspexerit in lege
perfecta libertatis et permanserit, non auditor obliviosus factus
sed factor operis, hic beatus in facto suo erit.

26 Si quis putat se religiosum esse,
non freno circumducens linguam suam sed seducens cor suum, huius
vana est religio.

27 Religio munda et immaculata apud
Deum et Patrem hæc est: visitare pupillos et viduas in
tribulatione eorum, immaculatum se custodire ab hoc sæculo.

Capitulum 2

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26
vel ad indicem capitulorum supra

1 Fratres mei, nolite in personarum
acceptione habere fidem Domini nostri Iesu Christi gloriæ.

2 Etenim, si introierit in synagogam
vestram vir aureum anulum habens in veste candida, introierit autem
et pauper in sordido habitu,

3 et intendatis in eum, qui indutus est
veste præclara, et dixeritis: « Tu sede hic
bene », pauperi autem dicatis: « Tu sta illic
aut sede sub scabello meo »;

4 nonne iudicatis apud vosmetipsos et
facti estis iudices cogitationum iniquarum?

5 Audite, fratres mei dilectissimi.
Nonne Deus elegit, qui pauperes sunt mundo, divites in fide et
heredes regni, quod repromisit diligentibus se?

6 Vos autem exhonorastis pauperem.
Nonne divites opprimunt vos et ipsi trahunt vos ad iudicia?

7 Nonne ipsi blasphemant bonum nomen,
quod invocatum est super vos?

8 Si tamen legem perficitis regalem
secundum Scripturam: « Diliges proximum tuum sicut
teipsum », bene facitis;

9 si autem personas accipitis, peccatum
operamini, redarguti a lege quasi transgressores.

10 Quicumque autem totam legem
servaverit, offendat autem in uno, factus est omnium reus.

11 Qui enim dixit: « Non
mœchaberis », dixit et: « Non
occides »; quod si non mœcharis, occidis autem, factus
es transgressor legis.

12 Sic loquimini et sic facite sicut
per legem libertatis iudicandi.

13 Iudicium enim sine misericordia
illi, qui non fecit misericordiam; superexsultat misericordia
iudicio.

14 Quid proderit, fratres mei, si fidem
quis dicat se habere, opera autem non habeat? Numquid poterit fides
salvare eum?

15 Si frater aut soror nudi sunt et
indigent victu cotidiano,

16 dicat autem aliquis de vobis illis:
« Ite in pace, calefacimini et saturamini »,
non dederitis autem eis, quæ necessaria sunt corporis, quid
proderit?

17 Sic et fides, si non habeat opera,
mortua est in semetipsa.

18 Sed dicet quis: « Tu
fidem habes, et ego opera habeo ». Ostende mihi fidem
tuam sine operibus, et ego tibi ostendam ex operibus meis
fidem.

19 Tu credis quoniam unus est Deus?
Bene facis; et dæmones credunt et contremiscunt!

20 Vis autem scire, o homo inanis,
quoniam fides sine operibus otiosa est?

21 Abraham, pater noster, nonne ex
operibus iustificatus est offerens Isaac filium suum super
altare?

22 Vides quoniam fides cooperabatur
operibus illius, et ex operibus fides consummata est;

23 et suppleta est Scriptura dicens:
« Credidit Abraham Deo, et reputatum est illi ad
iustitiam », et amicus Dei appellatus est.

24 Videtis quoniam ex operibus
iustificatur homo et non ex fide tantum.

25 Similiter autem et Rahab, meretrix
nonne ex operibus iustificata est suscipiens nuntios et alia via
eiciens?

26 Sicut enim corpus sine spiritu
emortuum est, ita et fides sine operibus mortua est.

Capitulum 3

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18
vel ad indicem capitulorum supra

1 Nolite plures magistri fieri,
fratres mei, scientes quoniam maius iudicium accipiemus.

2 In multis enim offendimus omnes. Si
quis in verbo non offendit, hic perfectus est vir, potens etiam
freno circumducere totum corpus.

3 Si autem equorum frenos in ora
mittimus ad obœdiendum nobis, et omne corpus illorum
circumferimus.

4 Ecce et naves, cum tam magnæ sint et
a ventis validis minentur, circumferuntur a minimo gubernaculo, ubi
impetus dirigentis voluerit;

5 ita et lingua modicum quidem membrum
est et magna exsultat. Ecce quantus ignis quam magnam silvam
incendit!

6 Et lingua ignis est, universitas
iniquitatis; lingua constituitur in membris nostris, quæ maculat
totum corpus et inflammat rotam nativitatis et inflammatur a
gehenna.

7 Omnis enim natura et bestiarum et
volucrum et serpentium et etiam cetorum domatur et domita est a
natura humana;

8 linguam autem nullus hominum domare
potest, inquietum malum, plena veneno mortifero.

9 In ipsa benedicimus Dominum et Patrem
et in ipsa maledicimus homines, qui ad similitudinem Dei facti
sunt;

10 ex ipso ore procedit benedictio et
maledictio. Non oportet, fratres mei, hæc ita fieri.

11 Numquid fons de eodem foramine
emanat dulcem et amaram aquam?

12 Numquid potest, fratres mei, ficus
olivas facere, aut vitis ficus? Neque salsa dulcem potest facere
aquam.

13 Quis sapiens et disciplinatus inter
vos? Ostendat ex bona conversatione operationem suam in
mansuetudine sapientiæ.

14 Quod si zelum amarum habetis et
contentiones in cordibus vestris, nolite gloriari et mendaces esse
adversus veritatem.

15 Non est ista sapientia desursum
descendens, sed terrena, animalis, diabolica;

16 ubi enim zelus et contentio, ibi
inconstantia et omne opus pravum.

17 Quæ autem desursum est sapientia
primum quidem pudica est, deinde pacifica, modesta, suadibilis,
plena misericordia et fructibus bonis, non iudicans, sine
simulatione;

18 fructus autem iustitiæ in pace
seminatur facientibus pacem.

Capitulum 4

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17
vel ad indicem capitulorum supra

1 Unde bella et unde lites in vobis?
Nonne hinc, ex concupiscentiis vestris, quæ militant in membris
vestris?

2 Concupiscitis et non habetis;
occiditis et zelatis et non potestis adipisci; litigatis et
belligeratis. Non habetis, propter quod non postulatis;

3 petitis et non accipitis, eo quod
male petitis, ut in concupiscentiis vestris insumatis.

4 Adulteri, nescitis quia amicitia
huius mundi inimica est Dei?
Quicumque ergo voluerit amicus esse sæculi huius, inimicus Dei
constituitur.

5 Aut putatis quia inaniter Scriptura
dicat: « Ad invidiam concupiscit Spiritus, qui inhabitat
in nobis? ».

6 Maiorem autem dat gratiam; propter
quod dicit:
« Deus superbis resistit,
humilibus autem dat gratiam ».

7 Subicimini igitur Deo; resistite
autem Diabolo, et fugiet a vobis.

8 Appropiate Deo, et appropinquabit
vobis. Emundate manus, peccatores; et purificate corda, duplices
animo.

9 Miseri estote et lugete et plorate;
risus vester in luctum convertatur, et gaudium in mærorem.

10 Humiliamini in conspectu Domini, et
exaltabit vos.

11 Nolite detrahere alterutrum,
fratres; qui detrahit fratri, aut qui iudicat fratrem suum,
detrahit legi et iudicat legem; si autem iudicas legem, non es
factor legis sed iudex.

12 Unus est legislator et iudex, qui
potest salvare et perdere; tu autem quis es, qui iudicas
proximum?

13 Age nunc, qui dicitis:
« Hodie aut crastino ibimus in illam civitatem et
faciemus quidem ibi annum et mercabimur et lucrum
faciemus »;

14 qui ignoratis, quæ erit in
crastinum vita vestra! Vapor enim estis ad modicum parens, deinceps
exterminatur;

15 pro eo ut dicatis: « Si
Dominus voluerit, et vivemus et faciemus hoc aut
illud ».

16 Nunc autem gloriamini in superbiis
vestris; omnis gloriatio talis maligna est.

17 Scienti igitur bonum facere et non
facienti, peccatum est illi!

Capitulum 5

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20
vel ad indicem capitulorum supra

1 Age nunc, divites, plorate
ululantes in miseriis, quæ advenient vobis.

2 Divitiæ vestræ putrefactæ sunt, et
vestimenta vestra a tineis comesta sunt,

3 aurum et argentum vestrum
æruginavit, et ærugo eorum in testimonium vobis erit et
manducabit carnes vestras sicut ignis: thesaurizastis in novissimis
diebus.

4 Ecce merces operariorum, qui
messuerunt regiones vestras, quæ fraudata est a vobis, clamat, et
clamores eorum, qui messuerunt, in aures Domini Sabaoth
introierunt.

5 Epulati estis super terram et in
luxuriis fuistis, enutristis corda vestra in die occisionis.

6 Addixistis, occidistis iustum. Non
resistit vobis.

7 Patientes igitur estote, fratres,
usque ad adventum Domini. Ecce agricola exspectat pretiosum fructum
terræ, patienter ferens, donec accipiat imbrem temporaneum et
serotinum.

8 Patientes estote, et vos, confirmate
corda vestra, quoniam adventus Domini appropinquavit.

9 Nolite ingemiscere, fratres, in
alterutrum, ut non iudicemini; ecce iudex ante ianuam assistit.

10 Exemplum accipite, fratres, laboris
et patientiæ prophetas, qui locuti sunt in nomine Domini.

11 Ecce beatificamus eos, qui
sustinuerunt; sufferentiam Iob audistis et finem Domini vidistis,
quoniam misericors est Dominus et miserator.

12 Ante omnia autem, fratres mei,
nolite iurare neque per cælum neque per terram, neque aliud
quodcumque iuramentum; sit autem vestrum
« Est » est, et « Non »
non, uti non sub iudicio decidatis.

13 Tristatur aliquis vestrum? Oret.
Æquo animo est? Psallat.

14 Infirmatur quis in vobis? Advocet
presbyteros ecclesiæ, et orent super eum, unguentes eum oleo in
nomine Domini.

15 Et oratio fidei salvabit infirmum,
et allevabit eum Dominus; et si peccata operatus fuerit,
dimittentur ei.

16 Confitemini ergo alterutrum peccata
et orate pro invicem, ut sanemini. Multum enim valet deprecatio
iusti operans.

17 Elias homo erat similis nobis
passibilis et oratione oravit, ut non plueret, et non pluit super
terram annos tres et menses sex;

18 et rursum oravit, et cælum dedit
pluviam, et terra germinavit fructum suum.

19 Fratres mei, si quis ex vobis
erraverit a veritate, et converterit quis eum,

20 scire debet quoniam, qui converti
fecerit peccatorem ab errore viæ eius, salvabit animam suam a
morte et operiet multitudinem peccatorum.